Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Рубаи 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Рубаи 65زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کردبر قامت همچون الفت دالی کرد
Рубаи 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Рубаи 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Рубаи 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Рубаи 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Рубаи 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Рубаи 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Рубаи 100ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
Рубаи 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Рубаи 102آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگرو آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
Рубаи 106گر جور کنی نیاورم دل ز تو بازور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
Рубаи 113چشم ار چه به خون شد ز غم هجر تو غرقزین پس همه پیش تو به چشم آیم و فرق
Рубаи 115اطراف چمن ز مشک بوییست به برگگلزار زمانه را نکوییست به برگ
Рубаи 118من خاک درم، تو آفتابی، ای دلنشگفت که بر سرم بتابی، ای دل
Рубаи 120کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دلوین بار بیفگن که شکستی، ای دل
Рубаи 123امروز که گشت باغ رنگین از گلشد خاک چمن چو نافهٔ چین از گل
Рубаи 127نی بیتو مرا قرار باشد یک دمنی سوی منت گذار باشد یک دم
Рубаи 132گفتم که: مکش مرا به غم، گفت: به چشمزین بیش مکن جور و ستم، گفت: به چشم
Рубаи 135پیمانه بده، که مرد پیمانه منمدر دام زمانه مرغ این دانه منم
Рубаи 143ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Рубаи 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Рубаи 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Рубаи 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Рубаи 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Рубаи 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Рубаи 170اقبال سعادت به ازینت بودیگر لذت علم و درد دینت بودی
Рубаи 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Рубаи 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی