Аухади Марагаи
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Рубаи 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Рубаи 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Рубаи 53گل را، که صبا، مرغصفت بال گشادگفتی که: منجم ورق فال گشاد
Рубаи 54خورشید که خاک ازو چو زر میگردداز شوق رخ تو دربهدر میگردد
Рубаи 59آن مه، که ز شعر زلف ذیلی داردهمچون دل من شیفته خیلی دارد
Рубаи 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Рубаи 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Рубаи 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Рубаи 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Рубаи 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Рубаи 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Рубаи 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Рубаи 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Рубаи 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Рубаи 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Рубаи 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Рубаи 104چون دوستی روی تو ورزم به نیازمگذار به دست دشمن دونم باز
Рубаи 110در عالم کج نهاد پر پیچ و خمشیک چیز طلب میکنم از بیش و کمش
Рубаи 122ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل
Рубаи 126از ژاله چو لاله راست لؤلؤ در کامبرخیز و به سوی گل و گلزار خرام
Рубаи 141پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن
Рубаи 144نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن
Рубаи 155گفتم: دلت ار با من شیداست بگوگفت: آنچه دلت ز وصل من خواست بگو
Рубаи 160ای خط تو گرد لاله وشم آوردهسیب زنخت آب ز یشم آورده
Рубаи 162یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه
Рубаи 168در عشق تو از سر بنهادم هستیزین پس من و شوریدگی و سرمستی
Рубаи 169تا با خودی، ای خواجه، خدا چون گردی؟بیگانه سرشتی آشنا چون گردی؟
Рубаи 172آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری
Рубаи 177بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی