Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دزد تو شد این زمانهٔ ریمنآن به که نگردیش به پیرامن
Стихотворение 32به سر خاک پدر، دخترکیصورت و سینه به ناخن میخست
Стихотворение 33دید موری در رهی پیلی سترگگفت باید بود چون پیلان بزرگ
Касыда 34پردهٔ کس نشد این پردهٔ میناگونزشترویی چه کند آینهٔ گردون
Касыда 38سود خود را چه شماری که زیانکاریره نیکان چه سپاری که گرانباری
Стихотворение 49کسی که بر سر نرد جهان قمار نکردسیاه روزی و بدنامی اختیار نکرد
Стихотворение 52بطعنه پیش سگی گفت گربه کای مسکینقبیلهٔ تو بسی تیرهروز و ناشادند
Стихотворение 55آن قصه شنیدید که در باغ، یکی روزاز جور تبر، زار بنالید سپیدار
Стихотворение 66شنیدهاید که روزی بچشمهٔ خورشیدبرفت ذره بشوقی فزون بمهمانی
Стихотворение 72تو چو زری، ای روان تابناکچند باشی بستهٔ زندان خاک
Стихотворение 83بکنج مطبخ تاریک، تابه گفت به دیگکه از ملال نمردی، چه خیره سر بودی
Стихотворение 88روز شکار، پیرزنی با قباد گفتکز آتش فساد تو، جز دود و آه نیست
Стихотворение 120کاشکی، وقت را شتاب نبودفصلِ رحلت در این کتاب نبود
Касыда 2کار مده نفس تبه کار رادر صف گل جا مده این خار را
Стихотворение 14بی روی دوست، دوش شب ما سحر نداشتسوز و گداز شمع و من و دل اثر نداشت
Касыда 15دل اگر توشه و توانی داشتدر ره عقل کاروانی داشت
Касыда 19ای دوست، دزد حاجب و دربان نمیشودگرگ سیه درون، سگ چوپان نمیشود
Стихотворение 27شنیدستم که وقت برگریزانشد از باد خزان، برگی گریزان
Касыда 30بد منشانند زیر گنبد گرداناز بدشان چهر جان پاک بگردان
Стихотворение 31بغاری تیره، درویشی دمی خفتدران خفتن، باو گنجی چنین گفت
Касыда 36تو بلند آوازه بودی، ای روانبا تن دون یار گشتی دون شدی
Стихотворение 53بر سر راهی، گدائی تیرهروزنالهها میکرد با صد آه و سوز
Стихотворение 56بالماس میزد چکش زرگریبهر لحظه میجست از آن اخگری
Стихотворение 64شکایت کرد روزی دیده با دلکه کار من شد از جور تو مشکل
Стихотворение 87نیکنامی نباشد، از ره عجبخنگ آز و هوس همی راندن
Стихотворение 91نارونی بود به هندوستانزاغچهای داشت در آن آشیان
Стихотворение 107سرو خندید سحر، بر گل سرخکه صفای تو به جز یکدم نیست
Стихотворение 110به کرم پیله شنیدم که طعنه زد حلزونکه کار کردن بیمزد، عمر باختن است
Стихотворение 111گفت با صیدِ قفس، مرغ چمنکه: گل و میوه، خوش و تازه رس است
Стихотворение 116شمع بگریست گه سوز و گدازکاز چه پروانه ز من بیخبر است