Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم
Стихотворение 70خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست
Стихотворение 73به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست
Стихотворение 79به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست
Стихотворение 80نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر
Стихотворение 81براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری
Стихотворение 82اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت
Стихотворение 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست
Стихотворение 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Стихотворение 95کودکی کوزهای شکست و گریستکه مرا پای خانه رفتن نیست
Стихотворение 98سحرگه، غنچهای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار
Стихотворение 99به بامِ قلعهای، بازِ شکارینمود از ماکیانی خواستگاری
Стихотворение 103فتاد طائری از لانه و ز درد تپیدبزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است
Стихотворение 108دی، کودکی بدامن مادر گریست زارکز کودکانِ کوی، به من کس نظر نداشت
Стихотворение 114گه احرام، روز عید قربانسخن میگفت با خود کعبه، زینسان
Стихотворение 115موشکی را به مهر، مادر گفتکه بسی گیر و دار، در ره ماست
Стихотворение 117دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانهای
Стихотворение 118بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه
Стихотворение 121پیام داد سگ گله را، شبی گرگیکه صبحدم بره بفرست، میهمان دارم
Стихотворение 124باغبانی، قطرهای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست
Стихотворение 132صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست
Стихотворение 133گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه
Стихотворение 134گفت گرگی با سگی، دور از رمهکه سگان خویشند با گرگان، همه
Стихотворение 135نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجیبخنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست
Стихотворение 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Стихотворение 140با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیانکای کودکان خُرد، گه کار کردن است
Стихотворение 143دید موری طاسک لغزندهایاز سر تحقیر، زد لبخندهای
Стихотворение 144شنیدهاید میان دو قطره خون چه گذشتگه مناظره، یک روز بر سر گذری
Стихотворение 163ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی
Стихотворение 177خیال کژ به کار کژ گواهی استسیاهی هر کجا باشد، سیاهی است