Парвин Этесами · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
دوست گرامی آقای رضا سیمی این شعر را برای گنجور ارسال کردهاند که به گفتهٔ ایشان در کتابهای فارسی بچهها چاپ شده بوده و بزرگترها از آن خاطره دارند و طبق نقل ایشان شاعر آن خانم اعتصامی است. منتهی برای این انتساب هنوز مدرک معتبری پیدا نکردهایم.گفت با جوجه مرغکی هشیار
Стихотворение 1به لاله نرگس مخمور گفت وقت سحرکه هر که در صفِ باغ است صاحب هنریست
Стихотворение 4ای خوش از تن کوچ کردن، خانه در جان داشتنروی مانند پری از خلق پنهان داشتن
Стихотворение 8جهاندیده کشاورزی به دشتیبه عمری داشتی زرعی و کشتی
Касыда 14ای دل، بقا دوام و بقائی چنان نداشتایام عمر، فرصت برق جهان نداشت
Стихотворение 18با دوکِ خویش، پیرزنی گفت وقتِ کارکاوخ! ز پنبه ریشتنم موی شد سفید
Стихотворение 19تا به کی جان کندن اندر آفتاب ای رنجبرریختن از بهر نان از چهر آب ای رنجبر
Касыда 25ای بی خبر ز منزل و پیش آهنگدور از تو همرهان تو صد فرسنگ
Стихотворение 26به ماه دی، گلستان گفت با برفکه ما را چند حیران میگذاری
Касыда 27نخواست هیچ خردمند وام از ایامکه با دسیسه و آشوب باز خواهد وام
Стихотворение 34گفت دیوار قصر پادشهیکه بلندی، مرا سزاوار است
Стихотворение 37بدامان گلستانی شبانگاهچنین میکرد بلبل راز با ماه
Касыда 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Стихотворение 41دختری خُرد به مهمانی رفتدر صف دخترکی چند، خزید
Стихотворение 42گفت تیری با کمان، روز نبردکاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد
Стихотворение 43دختری خرد، شکایت سر کردکه مرا حادثه بی مادر کرد
Стихотворение 45به درویشی، بزرگی جامهای دادکه این خلقان بنه، کز دوشت افتاد
Стихотворение 47نهان شد از گل زردی گلی سپید که ماسپید جامه و از هر گنه مبرائیم
Стихотворение 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Стихотворение 59اینچنین خواندم که روزی روبهیپایبند تلّه گشت اندر رهی
Стихотворение 61بلبلی گفت به کُنج قفسیکه: چنین روز، مرا باوَر نیست
Стихотворение 63شبی بمردمک چشم، طعنه زد مژگانکه چند بی سبب از بهر خلق کوشیدن
Стихотворение 65گفت با زنجیر، در زندان شبی دیوانهایعاقلان پیداست، کز دیوانگان ترسیدهاند
Стихотворение 67در آنساعت که چشم روز میخفتشنیدم ذره با خفاش میگفت
Стихотворение 77نهفتن به عمری غمِ آشکاریفکندن به کِشتِ امیدی شراری
Стихотворение 78به جغد گفت شبانگاه طوطی از سرِ خشمکه چند بایدت اینگونه زیست سرگردان
Стихотворение 90بزندان تاریک، در بند سختبخود گفت زندانی تیرهبخت
Стихотворение 100زاغی به طرف باغ، به طاووس طعنه زدکین مرغ زشت روی چه خودخواه و خودنماست
Стихотворение 104ز حیله، بر در موشی نشست گربه و گفتکه چند دشمنی از بهر حرص و آز کنیم
Стихотворение 113یکی گوهر فروشی، ثروت اندوزبدست آورد الماسی دل افروز