Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Газель 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Отдельное стихотворение 93پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت
Отдельное стихотворение 94به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت
Отдельное стихотворение 104شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Газель 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را
Отдельное стихотворение 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Газель 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
Газель 123خواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مرا
Отдельное стихотворение 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Газель 126چشمِ او چندان که مستِ خواب میسازد مراتابِ آن موی میان بیتاب میسازد مرا
Отдельное стихотворение 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Газель 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا
Газель 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغهای دلگشا در زیرِ پر باشد مرا
Отдельное стихотворение 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Отдельное стихотворение 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Газель 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Отдельное стихотворение 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Отдельное стихотворение 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Газель 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا
Газель 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Газель 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Газель 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
Газель 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Отдельное стихотворение 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Отдельное стихотворение 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Газель 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Отдельное стихотворение 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Отдельное стихотворение 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Отдельное стихотворение 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست