Саиб Тебризи · Поэзия
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را
Отдельное стихотворение 369ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود
Отдельное стихотворение 375ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند
Отдельное стихотворение 376سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند
Газель 379چه خوش باشد در آغوش آورم سرو روانش راکنم شیرازه اوراق دل، موی میانش را
Газель 385معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را
Отдельное стихотворение 389(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)
Отдельное стихотворение 392ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Отдельное стихотворение 393تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
Отдельное стихотворение 394چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Газель 394نه آسان است بر گردن گرفتن کار عالم راسلیمان بار دیگر چون گرفت از دیو خاتم را؟
Газель 400نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را
Отдельное стихотворение 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Отдельное стихотворение 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
Отдельное стихотворение 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
Газель 415زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را
Газель 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Газель 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را
Отдельное стихотворение 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Газель 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را
Газель 432تهی چشمان چه میدانند قدر روی نیکو رانباشد جز گرانی بهره از یوسف ترازو را
Газель 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Отдельное стихотворение 443کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟یوسف نه عزیز است که در چاه گذارند
Отдельное стихотворение 453ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد
Отдельное стихотворение 457هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شودهر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود
Отдельное стихотворение 464با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟
Отдельное стихотворение 465درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر
Газель 465مدار از منزلآرایان طمع معماری دلهاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزلها
Газель 470ز خرمن صلح کن با دانهای از دوربینیهاکه میسازد زبان برق کوته خوشهچینیها
Отдельное стихотворение 477آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش