Хагани Ширвани
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
ای با تو مرا دوستی سی روزهاز خدمت تو وصل کنم دریوزه
Рубаи 319خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی
Рубаи 342از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرایجان را به وداع کوتهی رو بنمای
Рубаи 345ای زلف بتم عقرب مه جولانیجادو صفتی گرچه به ثعبان مانی
Рубаи 346راهی که در او خنگ فلک لنگ شدیاز وسعت او دل جهان تنگ شدی
Рубаи 347خاقانی اگر سرزدهٔ یار آییدر سرزدگی مگر کُلهدار آیی
Кыта 3همه کارم ز دور آسمانیچو دور آسمان شد زیر و بالا
Кыта 4من که خاقانیم به منت شاهپشت خم کردهام ز بار عطا
Кыта 5خاقانیا به جاه مشو غره غمروارگر خود به جاه بهمن و جمشیدی از قضا
Кыта 13شروان به باغ خلد برین ماند از نعیمکز باغ خلد نوبر نعما رسد مرا
Кыта 17نظاره کنان به روی خوبتچون درنگرند از کرانها
Кыта 26کو آنکه نقد او به ترازوی هفت چرخشش دانگ بود راست بهر کفهای که سخت
Кыта 38دوستکانی داد شاهم جام دریا شکل و منخوردم آن جام و شکوفه کردم و رفتم ز دست
Кыта 39به خدائی که در ره عدلشبندگان را هزار آفتهاست
Кыта 63هر سال اگر غلام خاقانبر میر خجند میر نامی است
Кыта 64کسی که از پس احمد روا بود مرسلبزرگوار امیر امام خاقانی است
Кыта 76شاها معظّما ملکُالشّرق خسرواتو حیدری و حرزِ کیان ذوالفقارِ توست
Кыта 98مرد باید که چون هنر ورزدبحر باشد که امتحان ارزد
Кыта 104مادرم کرد وقت نزع، دعاکه تو را بانگ و نام سرمد باد
Кыта 106نیک بد رائی با خلق جهانکه بدی نیک سوی جانت رساد
Кыта 114خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه میگذارد
Кыта 119خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد
Кыта 127آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد
Кыта 129زخم بر دل رسید خاقانیتا خود آسیب بر خرد چه رسد
Кыта 130تا تو ناز فروتران نکشیمرا تو را لاف برتری نرسد
Кыта 132از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد
Кыта 134وفا جستن از خلق خاقانیا بسکه جستن به اندازهٔ جهد باشد
Кыта 140خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد
Кыта 148های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکندهاند
Кыта 149خاقانیا عروس صفا را به دست فقرهر هفت کن که هفت تنان در رسیدهاند