برآمد ناگه آن مرغ فسون‌سازبه آیین مغان بنمود پرواز

چو شیرین دید در سیمای شاپورنشان آشنایی دادش از دور

به شاپور، آن ظن او را بد نیفتادرقم زد گر چه بر کاغذ نیفتاد

اشارت کرد کآن مغ را بخوانیدوزین در قصه‌ای با او برانید

مگر داند که این صورت چه نام است؟چه آیین دارد و جایش کدام است؟

پرستاران به رفتن راه رفتندبه کهبد حال صورت باز گفتند

فسونی زیر لب می‌خواند شاپورچو نزدیکی که از کاری بُود دور

چو پای صید را در دام خود دیددر آن جنبش، صلاح، آرام خود دید

به پاسخ گفت کاین دُر سفتنی نیستو گر هست از سر پا گفتنی نیست

پرستاران برِ شیرین دویدندبگفتند آن چه از کهبد شنیدند

چو شیرین این سخن زیشان نیوشیدز گرمی در جگر خونش بجوشید

روانه شد چو سیمین‌کوه در حالدر افکنده به کوه آوازِ خلخال

برِ شاپور شد بی‌صبر و سامانبه قامت چون سهی‌سرویِ خرامان

بر و بازو چو بلورین حصاریسر و گیسو چو مشگین نوبهاری

کمندی کرده گیسوش از تنِ خویشفکنده در کجا؟ در گردن خویش

ز شیرین‌کاریِ آن نقشِ جماشفرو بسته زبان و دستِ نقاش

رخ چون لعبتش در دل‌نوازیبه لعبت‌بازِ خود می‌کرد بازی

دلش را برده بود آن هندوی چستبه ترکی رخت هندو را همی جست

ز هندو جستنِ آن تُرک‌تازشهمه ترکان شده هندوی نازش

نقاب از گوش گوهرکش گشادهچو گوهر گوش بر دریا نهاده

لبی و صد نمک چشمی و صد نازبه رسم کهبدان در دادش آواز

که با من یک زمان چشم آشنا باشمکن بیگانگی یک دم مرا باش

چو آن نیرنگ‌ساز آواز بشنیددرنگ آوردن آن جا مصلحت دید

زبان‌دان، مرد را زان نرگسِ مستزبانی ماند و آن دیگر شد از دست

ثناهای پری‌رخ بر زبان راندپری بنشست و او را نیز بنشاند

بپرسیدش که چونی؟ وز کجایی؟که بینم در تو رنگ آشنایی

جوابش داد مرد کار دیدهکه هستم نیک و بد بسیار دیده

خدای از هر نشیب و هر فرازینپوشیده است بر من هیچ رازی

ز حد باختر تا بوم خاورجهان را گشته‌ام کشور به کشور

زمین بگذار کز مه تا به ماهیخبر دارم ز هر معنی که خواهی

چو شیرین یافت آن گستاخ‌روییبدو گفتا در این صورت چه گویی؟

به پاسخ گفت رنگ‌آمیز شاپورکه باد از روی خوبت چشم بد دور

حکایت‌های این صورت دراز استوزین صورت مرا در پرده راز است

یکایک هر چه می‌دانم سر و پایبگویم با تو گر خالی بود جای

بفرمود آن صنم تا آن بتی چندبنات‌ُالنعش‌وار از هم پراکند

چو خالی دید میدان آن سخنداندرافکند از سخن گویی به میدان

که هست این صورت‌ِ پاکیزه‌پیکرنشان آفتابِ هفت کشور

سکندر موکبی دارا سواریز دارا و سکندر یادگاری

به خوبیش، آسمان خورشید خواندهزمین را تخمی از جمشید مانده

شهنشه خسروِ پرویز کامروزشهنشاهی بدو گشته‌ست پیروز

وزین شیوه سخن‌هایی برانگیختکه از جان‌پروری با جان درآمیخت

سخن می‌گفت و شیرین هوش دادهبدان گفتار، شیرین گوش داده

به هر نکته فرو می‌شد زمانیدگر ره باز می‌جستش نشانی

سخن را زیر پرده رنگ می‌دادجگر می‌خورد و لعل از سنگ می‌داد

ازو شاپور دیگر راز ننهفتسخن را آشکارا کرد و پس گفت

پری‌رویا! نهان می‌داری اسرار‌سخن در شیشه می‌گویی پری‌وار‌!

چرا چون گل زنی در پوست خنده‌؟سخن باید چو شکر پوست کنده

چو می‌خواهی که یابی روی درمانمکن درد از طبیب خویش پنهان

بت زنجیر موی از گفتن اوبرآشفت ای خوشا آشفتن او

ولی چون عشق دامن‌گیر بودشدگر بار از ره عذر آزمودش

حریفی جنس دید و خانه خالیطبق‌پوش از طبق برداشت حالی

به گستاخی برِ شاپور بنشستدر تَنگِ شکر را مُهر بشکست

که ای کهبد به حق کردگارتکه ایمن کن مرا در زینهارت

به حکم آن که بس شوریده‌کار‌مچو زلف خود دلی شوریده دارم

در این صورت بدان‌سان مِهر بستمکه گویی روز و شب صورت پرستم

به کار آی اندرین کارم به یک چیزکه روزی من به کار آیم تو را نیز

چو من در گوش تو پرداختم رازتو نیز ار نکته‌ای داری در انداز

فسون‌گر در حدیث چاره‌جوییفسونی به ندید از راست‌گویی

چو یاره دست‌بوسی رایش افتادچو خلخال زر اندر پایش افتاد

به صد سوگند گفت ای شمع یارانسزای تخت و فخر تاجداران

ز شب بدخواه تو تاریک دین‌ترز ماه نو دلت باریک بین‌تر

به حق آن که در زنهار اویمکه چون زنهار دادی راست گویم

من آن صورت‌گرم کز نقش پرگارز خسرو کردم این صورت نمودار

هر آن صورت که صورت‌گر نگاردنشان دارد ولیکن جان ندارد

مرا صورت‌گری آموخته‌ستندقبای جان دگر جا دوخته‌ستند

چو تو بر صورت خسرو چنینیببین تا چون بود کاو را ببینی!

جهانی بینی از نور آفریدهجهان نادیده اما نور دیده

شگرفی، چابکی، چستی، دلیریبه مهر، آهو‌، به کینه، تند شیری

گلی بی‌آفتِ باد خزانیبهاری تازه بر شاخ جوانی

هنوزش گرد گل نارسته شمشادز سوسن سرو او چون سوسن آزاد

هنوزش پرّ یغلق در عقاب استهنوزش برگ نیلوفر در آب است

هنوزش آفتاب از ابر پاک استز ابر و آفتاب او را چه باک است؟

به یک بوی از ارم صد در گشادهبه دو رخ ماه را دو رخ نهاده

بر ادهم زین نهد رستم نهاد استبه می خوردن نشیند کیقباد است

شبی کاو گنج بخشی را دهد دادکلاهِ گنجِ قارون را برَد باد

سخن گوید، دُر از مرجان برآردزند شمشیر، شیر از جان برآرد

چو در جنبد رکاب قطب‌وارشعنان‌دزدی کند باد از غبارش

نسب گویی؟ به نام ایزد ز جمشیدحسب پرسی؟ به حمدالله چو خورشید

جهان با موکبش ره تنگ داردعلَم بالای هفت اورنگ دارد

چو زر بخشد، شتر باید به فرسنگچو وقتِ آهن آید وای بر سنگ

چو دارد دشنهٔ پولاد را پاسبسنباند زره ور باشد الماس

چو باشد نوبت شمشیربازیخطیبان را دهد شمشیر غازی

قدم‌گاهش زمین را خسته داردشتابش چرخ را آهسته دارد

فلک با او به میدان کنْد‌شمشیربه گشتن نیز گه بالا و گه زیر

جمالش را که بزم‌آرا‌ی عید استهنر اصلی و زیبایی مزید است

به اقبالش، دل، استقبال داردچو هست اقبال کار اقبال دارد

بدین فرّ و جمال، آن عالم‌افروزهوای عشق تو دارد شب و روز

خیالت را شبی در خواب دیده‌ستاز آن شب عقل و هوش از وی رمیده‌ست

نه می نوشد نه با کس جام گیردنه شب خسبد نه روز آرام گیرد

به جز شیرین نخواهد هم‌نفس رابدین تلخی مبادا عیش کس را

مرا قاصد بدین خدمت فرستادتو دانی نیک و بد کردم تو را یاد

از این دَر گونه‌گونه دُر همی سفتسخن چندان که می‌دانست می‌گفت

وز آن شیرین‌سخن، شیرینِ مدهوشهمی خورد آن سخن‌ها خوش‌تر از نوش

بدان آمد که صد بار افتد از پایبه صنعت خویشتن می‌داشت بر جای

زمانی بود و گفت ای مرد هشیارچه می‌دانی کنون تدبیر این کار؟

بدو شاپور گفت ای رشکِ خورشیددلت آسوده باد و عمر جاوید

صواب آن شد که نگشایی به کس رازکنی فردا سوی نخجیر پرواز

چو مردان برنشین بر پشت شبدیزبه نخجیر آی و از نخجیر بگریز

نه خواهد کس تو را دامن کشیدننه در شبدیز شب‌رنگی رسیدن

تو چون سیاره می‌شو میل در میلمن آیم گر توانم خود به تعجیل

یکی انگشتری از دست خسروبدو بسپرد که این بر گیر و می‌رو

اگر در راه بینی شاه نو رابه شاه نو نمای این ماه نو را

سمندش را به زرین‌نعل یابیز سر تا پا لباسش لعل یابی

کله لعل و قبا لعل و کمر لعلرخش هم لعل بینی لعل در لعل

و گرنه از مداین راه می‌پرسره مشگوی شاهنشاه می‌پرس

چو ره یابی به اقصای مداینروان بینی خزاین بر خزاین

ملک را هست مشگویی چو فرخاردر آن مشگو کنیزانند بسیار

بدان مشگوی مشک‌آگین فرود آیکنیزان را نگین شاه بنمای

در آن گلشن چو سرو آزاد می‌باشچو شاخ میوهٔ تر شاد می‌باش

تماشای جمال شاه می‌کنمرادت را حساب آن گاه می‌کن

و گر من با توام چون سایه با تاجبدین اندرز رایت نیست محتاج

چو از گفتن فراغت یافت شاپوردمش در مه گرفت و حیله در حور

از آن جا رفت جان و دل پر امّیدبماند آن ماه را تنها چو خورشید

دویدند آن شگرفان سوی شیرینبنات‌النعش را کردند پروین

بفرمود اختران را ماه تابانکز آن منزل شوند آن شب شتابان

به نعل تازیان‌ِ کوه‌پیکرکنند آن کوه را چون کان گوهر

روان کردند مهد آن دل‌نوازانچو مه تابان و چو خورشید تازان

سخن‌گویان سخن‌گویان همه راهبه سر بردند ره را تا وطن گاه

از آن رفتن بر آسودند یک چنددل شیرین فرو مانده در آن بند

شبی کز شب جهان پر دود کردندجهان را دیده خواب‌آلود کردند

پرند سبز بر خورشید بستندگلی را در میان بید بستند

به بانو گفت شیرین کای جهان‌گیربرون خواهم شدن فردا به نخجیر

یکی فردا بفرما ای خداوندکه تا شبدیز را بگشایم از بند

بر او بنشینم و صحرا نوردمشبانگه سوی خدمت باز گردم

مهین‌بانو جوابش داد کای ماهبه جای مرکبی صد ملک در خواه

به حکمِ آن که این شب‌رنگ شبدیزبه گاه پویه بس تند است و بس تیز

چو رعد تند باشد در غریدنچو باد تیز باشد در وزیدن

مبادا کز سر تندی و تیزیکند در زیر آب آتش ستیزی

و گر بر وی نشستن ناگزیر استنه شب زیباتر از بدر منیر است

لگام پهلوانی بر سرش کنبه زیر خود ریاضت‌پرورَش کن

رخ‌ِ گل‌چهره چون گل‌برگ بشگفتزمین بوسید و خدمت کرد و خوش خفت

Əfsunçu xəlvətdən çıxdı qəflətən,Atəşpərəst kimi parladı birdən.

Şapurun üzündə Şirin özünəBir məhrəmlik gördü, baxdı gözünə.

Pis təsir etmədi Şirinə Şapur,Hiss etdi surətdən xəbərli budur.

İşarə eylədi: "Çağırın gəlsin,Yesin, içsin, bir az burda dincəlsin.

Bəlkə bu şəkildən verdi bir xəbər,Hansı məzhəbdəndir? Kimdir? - Söyləyər".

Kənizlər ətəklə yolu süpürüb,Şəkli soruşdular Şapuru görüb.

Şapur dedi: "Bu dürr asan deşilməz,Belə ayaq üstə deməyə gəlməz".

Xam saysınlar deyə bu işdə onu,Şapur dodağaltı dedi əfsunu.

Onun ayağını görüncə tordaSakit davranmağı fərz bildi orda.

Xidmətçilər qaçıb Şirinə sarıNəql etdilər Şapur buyuranları.

Şirin eşitdikdə belə bəyanı,Qızışdı, qaynadı bağrında qanı.

Xalxalı dağlara səs sala-sala,Durub gümüş dağtək düzəldi yola.

Ucaboylu pəri, mələküzlü qızŞapurun yanına gəldi aramsız.

Sinəsi, qolları büllur kimi tər,Saçları müşktək ruhu məst edər.

Saçlarını edib boynuna kəmənd,Hörüb bağlamışdı boynunda bənd-bənd.

O həyəcanla ki, hindunu gəzir,Etdi gözəlləri nazına əsir.

Mahir hindu onun könlünü çaldı,Türk afət hindunun sorağın aldı.

Onu gəlinciktək oynadıb duranŞəxslə oynayırdı özü bu zaman.

Qarşısındakı nəqş elə şirindiNəqqaş nə söz dedi, nə də ki dindi.

Gövhər qulağından örtük ataraqDəryatək gövhərə verirdi qulaq.

O duzlu dodaqlar, nazlı baxışlarŞapuru səslədi, dindi biqərar.

Şirin dedi: "Bir an aşinalıq et,Həmsöhbət ol mənə burda bir müddət."

Bu sözü hiyləgər Şapur eşitcəkÖz-özünə dedi: "Dayanım gərək."

O nərgiz gözlərin dilini bilənHər nəyi vardısa itirdi birdən.

O, pəri üzlüyə min tərif dedi,Pəri də Şapura "əyləş" söylədi.

Şirin soruşdu ki: "Kimsən, nəçisən?Aşinalıq iyi duyuram səndən."

Ona cavab verdi o püxtə adam:"Yaxşıya, yamana çox rast olmuşam.

Allah açmış mənə bu göyü, yeri,Məndən gizlətməmiş o heç bir sirri.

Balıqdan Ayadək bu yer bir yana,Nə məna vardısa vaqifəm ona.

Məşriqdən başlamış Məğribə qədərBu böyük dünyanı gəzmədim hədər."

Şapurda casərət görüncə ŞirinSoruşdu: "Mənası nədir bu şəklin?"

Rəssam cavab verdi: "İstəyirəm mənUzaq olsun üzün bədnəzərlərdən.

Uzundur söhbəti bu şəklin, inan,Ondan bir çox şey var qəlbimdə pünhan.

Mənzil xəlvət olsa bütün, deyərdim,Bildiyimi tamam nəql eyləyərdim."

Ordakı bütlərə sənəm əmr etdi,Onlar da ulduztək dağılıb getdi.

Söz bilən meydanı yalqız görüncəSözdən bir top atdı meydana incə.

Dedi: "Bu gördüyün pak üzlü insanDüz yeddi iqlimə olub hökmüran.

İskəndər cəlallı, Dara vüqardır.İskəndər, Daradan bir yadigardır.

Hüsndə göy ona "günəşim" deyir,Bu torpaq üstündə Cəmşid nəslidir.

O, şahlar şahıdır, Xosrov Pərvizdir,Şahənşahlıq ondan qüvvət kəsb edir."

Şapur bu sözlərdən dedi bir qədər,Şirinin canına yayıldı sözlər.

Şirin diqqət verib Şapura dərin,Duyurdu dadını şirin sözlərin.

Hər şeydə Xosrovdan axtarıb nişan,Hər nöqtə gəlincə dalırdı bir an.

Onun hər sözünə verirdi min rəng,Daşdan ləl çıxarıb olurdu diltəng.

Sirrini açmağa verərək qərar,Şapur sözü ona söylədi aşkar:

"Sözü gizlədirsən, ey pəri üzlü,Sözünü pəritək deyirsən gizli.

Neçin öz içində gültək gülürsən?Sözü şəkər kimi açıq söylə sən.

Dərman istəyirsən dərdinə əgər,Gizlətmə, dərdini təbibə göstər".

Şapurun sözündən o qeyzə gəldi,Onun hirslənməsi necə gözəldi!

Aşiq olduğundan bir zaman hələSınadı Şapuru bəhanələrlə.

Müsahibini dost, yeri tək gördü,Tabaqdan örtüyü çəkib götürdü.

Söylədi: "Ey abid, indi, sən allah,Kömək elə, sənə gətirdim pənah!

Mən düşdüyüm bu iş xeyli çətindi,Saçımtək dolaşmış fikrim də indi.

Elə vurulmuşam bu surətə mən,Sanki gecə-gündüz surətpərəstəm.

Bu işdə birtəhər mənə et kömək,Mən də bir gün sənə olaram gərək.

Sirrimi söylədim sənə mən açıq,Sən də sirrini de, gəl meydana çıx."

Bu sayaq görüncə əhvalı ŞapurDüşündü: "Doğrunu demək xoş olur!"

Qolunu qolbaqtək əvvəl öpərək,Ayağına düşdü qızıl xal-xaltək,

And içdi, dedi: "Ey göylərin şamı!Təxtə layiq gözəl, şahlar ilhamı!

Düşməninin günü gecəyə dönsün,Könlün təzə aydan incəni görsün.

And olsun ona ki, pənahındayam,Hər nə vardır gərək düz bir-bir sayam.

Nəqqaşlıqda böyük yerə çatmışam,Xosrovun şəklini mən yaratmışam.

Rəssam çəkən şəklə oxşayır, fəqətCansız olur onun çəkdiyi surət.

Surət çəkmək - mənə məlumdur bu iş,Can paltarı başqa yerdə tikilmiş.

Sən onun şəklinə vuruldun belə,Özünü görəndə neylərsən, söylə?

Orda nurdan doğmuş dünya taparsan,Gözlərin nurudur, özü də cavan,

Maraqlı, zirək və ayıq igiddir,Ülfətdə ceyrandır, qəzəbdə bir şir.

Bir güldür ki, hələ görməmiş xəzan,İlk bahar gəncliyi öyrənmiş ondan.

Hələ gül yanında bitməmiş şümşad.Süsəni andırır o sərvi-azad.

Oxunun yeləyi tərlan canında,Nilufəri suda, odu qanında.

Hələ günəşini örtməmiş duman,Nə günəşdən qorxur, nə də buluddan.

Bir ətri cənnətə yüz qapı açar,Ay gözəl üzündən utanıb qaçar.

Atı yəhərlədi - Rüstəm kimidir,İçərkən görənlər Keyqubad bilir.

O gecə ki, Xosrov səxavət eylər,Qarun xəznəsini aparar yellər.

Söhbətdə mərcandan inci çıxarar,Bir vurğuda şirin qəlbini yarar.

Əyri üzəngisi tərpənən zamanYellər cilovunu çəkər tozundan.

Nəsəbini sorsan, söyləyim: Cəmşid,Həsəbini sorsan, günəşdir, eşit!

Onun qoşununa aləm dar gəlir,Bayrağı göylərdən uca yüksəlir.

Qızıl versə - saysız dəvə gərəkdir,Qılınc çəksə - daşlar vay görəcəkdir,

Polad behbudunu götürsə əgər,Almazdan zireh də olsa, məhv edər.

Qılınc oynatmaqda o birincidir,Xətiblərə zəfər qılıncı verir.

Onun duruşundan yorğun düşür yer.Yürüşə gələndə fələk tərpənmir.

Meydanında göyün qılıncı kütdür.Gərdişdə fələkdən qabağa düşür.

Bayrama zinətdir gözəllikləri,Hüsnü əlavədir, əsas - hünəri.

Köksündə var onun təmiz bir ürək,Bəxti iqbal oldu, - iş düz gələcək.

Bu camal, bu cəlal var ikən ondaGecə-gündüzü yox sənin yolunda.

Bir dəm xəyalına yuxuda uymuş,O gecədən atmış onu ağıl, huş.

O, nə şərab içir, nə də danışır,Yatmır gecə-gündüz, yanır, alışır.

Şirindən başqa bir həmdəm istəməz.Belə bir qüssəyə batmasın heç kəs.

Bundan ötrü məni qasid göndərmiş,Mən söylədim, indi səndədir hər iş."

Burda inci deşdi Şapur cürbəcür...Bildiyini dedi, artıq bitdi dürr.

Bu sözlərdən Şirin sərxoş olmuşdu,Sözləri şərbəttək könlünə nuşdu.

Az qaldı yıxılsın orda yüz kərə,Birtəhər dayandı, düşmədi yerə.

Şapura söylədi: "Ey aqil kişi,Necə başa vuraq indi bu işi?

Bələd ol, göstər sən mənə yol, yolaq,Bəlkə yardımınla qəmdən qurtulaq.

Mən də bu kədərdən cana gəlmişəm,Həsrət, intizardan xəstələnmişəm."

Şapur dedi: "Sən ey günəşdən gözəl,Qəlbini qayğıdan kənar saxla gəl.

Sirrini məbadə deyib - açasan,Sabah ov adıyla gərək qaçasan.

Şəbdizə kişitək minib çaparaq,Ova çıx, ovlaqdan qaçarsan ancaq.

Ətəyini tutan olmayacaqdır,Şəbdiz ata çatan olmayacaqdır.

Sən səyyarə kimi mil-mil uzaqlaş,Bacarsam, gələrəm ardınca birbaş."

Xosrov göndərdiyi üzüyü verdi,"Al" dedi, üzünü ona çevirdi: -

Yolda təzə şaha rast gəlsən əgər,Onda bu hilalı sən ona göstər.

Xosrovun köhləni qızıl nallıdır,Paltarı qaş-daşlı, cah-cəlallıdır.

Papağı, donu ləl, kəməri ləldir,Üzü ləl, üstü ləl, özü gözəldir.

Görməsən, Mədain yolunu tut, get,Şah qəsrini soruş, o mənzilə yet.

Gəlib Mədainə çatdığın zamanXəznələr üstündə xəznə taparsan.

Orda şahın Fərxar kimi qəsri var,Orda yaşayırlar cariyə qızlar.

Bax müşk ilə dolu qəsrə, düş ora,Şahın üzüyünü göstər qızlara.

O gülşəndə yaşa sərvtək azad,Təzə meyvə vermiş budaq kimi şad.

Səbr elə, qoy gəlsin o bəxtiyar şah,Qaldırsın səninçin göyə barigah.

Şahın camalına eylə tamaşa,Onda muradını vurarsan başa.

Tacının kölgəsi olarsam əgər,Düzələr əlimlə dediyim işlər."

Deyib başa vurdu Şapur sirrini,Sehri ayı tutdu, məkri hurini.

Şapur burdan inam və ümid aldı,Tez getdi günəştək, Ay yalqız qaldı.

Şirinə üz tutdu kənizlər yeyin,Bənatinnəş ikən oldular Pərvin.

Ulduzlara dedi o parlaq qəmərTezliklə yığışıb burdan getsinlər.

Dağ kimi atların nalından gərəkBu daşlı dağlarda qopsun min şimşək.

O Ay şəfəqlilər günəş misalı.Çapıb köçürtdülər bütün cəlalı.

Danışa-danışa mənzil kəsdilər,Vətənə çatdılar gəlib birtəhər.

Yorğunluqdan sonra rahatlandılar.Şirinin ürəyi tutmurdu qərar.

Bir gecə tüstüyə büründü dünya,Dünyanın gözləri getdi yuxuya.

Günəşə saldılar yaşıl ipəyi,İtdi söyüdlükdə gülün ətəyi.

Banuya söylədi Şirin: "Cahangir!Könlüm sabah ova çıxmaq istəyir.

Lütf edib göstərin icazənizi,Buyurun, sabahlıq minim Şəbdizi.

Dolaşım belində çölü, çəməni,Burda görərsiniz siz axşam məni."

Məhin Banu dedi: "Ey gözəl afət,Gəl atı istəmə, yüz mülk tələb et!

Çünki qaçağandır yaman bu Şəbdiz,Cilovunu yığmaq olmayır hərgiz.

Qorxuram sürətdən və hərarətdənAtəş su altında coşar gedərkən.

Əgər onu minmək iştiyaqın var,Gecə Aydan əziz deyil, al apar!

Başına pəhləvan yüyəni keçir.Sürüb öz altında öyrət onu bir".

Gül üzlünün üzü açıldı gültək,Banuya baş əydi yeri öpərək.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов