نقطه خط اولین پرگارخاتم آخر آفرینش کار

نوبر باغ هفت چرخ کهندرة‌التاج عقل و تاج سخن

کیست جز خواجه مؤید رایاحمد مرسل آن رسول خدای

شاه پیغمبر‌ان به تیغ و به تاجتیغ او شرع و تاج او معراج

امی و امهات را مایهفرش را نور و عرش را سایه

پنج نوبت‌زن‌ِ شریعت پاکچار بالش‌نِهِ ولایت خاک

همه هستی طفیل و او مقصوداو محمد رسالت‌ش محمود

ز‌اولین گِل که آدمش بفْشُردصافی او بود و دیگران همه دُرد

و آخرین دور که‌آسمان رانَدخطبهٔ خاتمت هم او خوانَد

امر و نهی‌ش به راستی موقوفنهی او منکر امر او معروف

آنکه از فقر فخر داشت نه رنجچه حدیثی‌ست فقر و چندان گنج‌؟

وانک ازو سایه گشت روی‌سپیدچه سخن سایه وانگهی خورشید‌؟

ملک را قایم الهی بودقایم انداز پادشاهی بود

هرکه برخاست می‌فکندش پستوانکه افتاد‌، می‌گرفتش دست

با نکو گوهران نکو می‌کردقهر بد گوهران هم او می‌کرد

تیغ از این‌سو به قهر خونریز‌یرفق از آن‌سو به مرهم‌آمیز‌ی

مرهمش دل‌نواز تنگ‌دلانآهنش پای‌بند سنگ‌دلان

آنک با او بر اسب زین بستندبر کمرها دوال کین بستند

اینک امروز بعد چندین سالهمه بر کوس او زنند دوال

گرچه ایزد گزید از دهر‌شوین جهان آفرید از بهرش

چشم او را که مهر ما‌زاغ استروضه‌گاهی برون ازین باغ‌ است

حکم هفصد هزار ساله شمارتابع حکم او به هفت هزار

حلقه‌داران چرخ کحلی پوشدر ره بندگی‌ش حلقه به گوش

چار یارش گزین به اصل و به فرعچار دیوار گنج‌خانهٔ شرع

ز آفرین بود نور بینش اوکه‌آفرین‌ها بر آفرینش او

با چنان جان که هر دمش مدد‌ی‌ستاز زمین تا به آسمان جسد‌ی‌ست

آن جسد را حیات ازین جان استهمه تختند و او سلیمان است

نفَسش بر هوا چو مشک افشاندرطبِ تر ز نخل خشک افشاند

معجز‌ش خار خشک را رطب‌ استرطبش خارِ دشمن این عجب است‌!

کرده ناخن بُرا‌ی انگشتشسیب مه را دو نیم در مشتش

سیب را گر ز قطع بیم کندناخنه روشنان دو نیم کند

آفرین کردش آفرینندهکاین گزین بود و او گزیننده

باد بیش از مدار چرخ کبودبر گزیننده و گزیده درود

İlk pərgar xəttinin mərkəz nöqtəsi,Varlığın axırı, ən son töhfəsi,

Yeddi çarx bağının gözəl nobarı,Ağıl tacında dürr, sözdə mirvarı.

Əhmədi-Mürsəldən başqası məgərVarmıdır, Tanrıya ola peyğəmbər.

Nəbilərdən üstün qılıncı, tacı,Şəriət qılıncı, tac da meracı.

Varlıq bu ümmidən mayə almışdır,Yerə nur, göylərə kölgə salmışdır.

Şərin beş təblini hər an vurandır,Bütün Yer üzündə şahlıq qurandır.

O - məqsəd, biz ondan umarıq dilək.Onun nəbiliyi sevilmiş demək.

Adəm palçığının gövhəri odur,Başqalar xıltıdır, cövhəri odur.

Vurarkən sonuncu dövrünü fələk,Onu son peyğəmbər elan edəcək.

Əmri də, nəhyi də düzgündür, inan,Əmri bəyənilmiş, nəhyi qadağan.

Zəhməti əziyyət saymayan adam,Yoxsul olmasıyla fəxr etsin müdam,

Belə bir xəznəylə, yaxşı düşün, bil,Yoxsul adlanarsa, əfsanə deyil.

Kölgənin üzünü ağardan insanGünəşdir, kölgədən nə bəhs açırsan?

Onu vəkil etdi göylər Allahı,Şahmatda mat qoydu hər bir padşahı.

Baş qaldıranlara verməzdi aman,Düşgünlərə kömək edərdi haman.

Yaxşı insanlara rəğbəti vardı,Yaman adamlara nifrət saçardı.

Qılıncı axıdar qəhr ilə al qan,Bir yandan da qoyar yaraya dərman.

Xəstə könüllərə o məlhəm yaxar,Daşürəkliləri zəncirə taxar.

Ona qarşı çıxıb at yəhərləyən,Beldə kin kəməri, hazıram deyən,

Keçər bir neçə il, ona baş əyər,Şanlı qüdrətinə afərin deyər.

Adına yaradıb bir böyük cahan,Seçilmiş etdisə onu yaradan,

Gözlərini tutan "möhrü-mazağ"dır,Bağlanıb durduğu sanma bu bağdır.

Yeddi min il sonra gəldi cahana,Dünya tabe olar sonadək ona.

Tünd-abı geyinmiş uca asimanOnun xidmətində durmuş hər zaman.

Şərin əsli ilə fəri ki vardır,Dörd xəlifə ona möhkəm divardır.

Odur işıq verən bu təbiətə,Afərin, afərin belə xilqətə.

Yerlərdə, göylərdə hər nə cisim varOndan hər nəfəsdə bir kömək alar.

Hər şeyin həyatı təkcə ondandır,Biz taxtik hamımız, o Süleymandır.

Nəfəsi havaya saçdıqca ənbər,Qurumuş ağaclar oldu taza-tər.

Həmən qaldıraraq baş, xurma verdi,Tikan ağac oldu, yaş xurma verdi.

Xurma yetirsə də quru tikandan,Bu xurma düşmənə tikandır, inan!

Ayın almasını iki parçayaBölüb, yetirdisə o, xətər aya.

Nurla doldu gözü sitarələrin,Tanrı bu hünərə dedi: - Afərin!

O ki hər bir işi ölçüb-biçəndir,Məhəmməd seçilən, Allah seçəndir.

Yerdən göyə qədər duam var olsun,Seçib-seçilənə salamlar olsun.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов