Gəldi bir kəndlinin yanına ilan.Dedi: “Bundan sonra mənə gəl inan.Dost olaraq etibarımız olsun,Əhd-peyman, qərarımız olsun.Daha məndən qoruma sən özünü,Mənə gəl yaxşı bax, sil gözünü.Çıxmışam təzəcə qabıqdan mən.Olmuşam indi başqa heyvan mən”.Nə ilan kəndlini inandırdı,Nə də öz mətləbini qandırdı.Götürüb kəndli bir yekə payanıDedi: “Get, axmağı, səfehi tanı!Qabığın tazə – bəs nə adətdir.Ürəyin dop-dolu xəyanətdir?İlana etibarımız olmaz.Başı heç yer üzündə sağ qalmaz”.Bu sözü söyləyib vurub ilanınBaşını əzdi, aldı orda canın.

Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение

Случайное стихотворение

Другие произведения автора

Стихи других поэтов