Dərya kənarı
Bir gün qəmi-dövrandan usandı dili-zarım,Bir sahili-dəryayə tərəf düşdü güzarım.Ol mənzəreyi-dilkəşə etdikcə təmaşa,Min ləzzəti-ruhani olub qəlbdə peyda.Gördüm ki, yel əsdikcə edər bəhr təlatüm,Bir mənzəreyi-dilkəş açar söhbəti-qülzüm.Əmvac gəlir sahilə guya ki, o minvalTəqib eləyir bir-birini dəsteyi-ətfal.Olduqca o busişgəhi-bihissə müqarib,Tər ləblərinə busə verərlər mütəaqib.Gördükdə nəvaziş yerinə büğzü küdurət,Məyus çocuqlar tək edərlər yenə övdət.Ol dəmdə pərakəndə olub səfheyi-abə,Tədric ilə təbdil olur ənvai-hübabə.Sakin dənizin səfhəsi ayinə kimi saf,Gün nuru düşərkən görünür bax necə şəffaf.Olduqca günəş nuru dəniz səthinə taban,Təşkil edər bir səfheyi-lərzani-dirəxşan.Tutmuş xəfəqan sineyi-dərya təpiş eylər,Məsru kimi xəflənibən ağzı qəş eylər.Kəşti yeriyən dəm yarılır sineyi-dərya,Mavi kağıza san çəkilir bir xəti-beyza.Hərdən buraxır dudi-siyəh ruyi-həvayə,Qalxdıqca vurar mövc, çıxar övci-fəzayə.Gah dalğalanır, gah dağılır cəvvdə hər yan,San tüstü çıxar xülyalı şair çubuğundan.Ruhim, mələkim, sevdiciyim, nazlı süruşum,Zikr oldu adın, uçdu başımdan yenə huşum.Dəryaya baxıb, sevgili yarım, səni görrəm,Səhraya baxıb, nazlı nigarım, səni görrəm.Qəmzən oxuna oldum o gündən ki, nişangah,Fikrim hamı insafi-ruxundur, şahid allah.Məqsud cəmalındır, nə tərz olsa ibarət,Yox səndən əlahiddə kəlamımda işarət.Ta ruhuma tabəndə olub nuri-cəmalın,Səhhət kimi düşmüş başıma şuri-cəmalın.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/ru/works/sehhet-derya-kenari
Клавиши ← → для перехода, R — случайное стихотворение
Другие произведения автора
Ey “Kəlniyət!” Ey xatirimin zövqü səfası,Yalnız demə kim, mollaların boşdu qafası,
Odessa xəyalatıGündən-günə zülmün, a fələk, lap betər oldu,Hər kəs özünə çul toxudu, bəxtəvər oldu.
RozəxanGet, axund, bir qara əbayə bürün,Bir əlin millətin cibinə uzat.
Dostum Mirzə Abdulla Şaiq cənablarınaŞaiqa, neyləsin axır, söylə, biçarə vətən?Tapmayır səhhət üçün dərdinə bir çarə vətən.
Стихи других поэтов · О любви
Bəyan eylə bu, qaliblə kitabum həmçənin xəlqə**Bir şəbi-deysur ki, sərməstani-büqayi nur badeyi-nəvamisdin məxmur və əsbabi-vəqayeyi-həvasdin məhsur idi. Ol gesəbəni-zar bir neçəyar iləç ün mahü səyyar bidarü şəb zindədar, gah mühibbi-razəsəlis vəmətlubeyi-niyazə ənis vəzəmani xümxaneyi-həsrətdin badənuşvə əşki-heyrətdin gülfüruşolub vəsaəti tərkibi-mükəvvinatdəsayiqü lahiq vətərkibi-əşkaldin nətayisi-layiq düzüb, vəqti seyri-müluk ratibəsindən mütəfəkkir vəaşiqü məşuq taifəsindin mütəzəkkir yekan-yekan tedadi-müstəidani-ferəqi-hər zaman edərkən, nagah süruşi-huşim ərseyi-xatirəbu möhməl məzmun yeritdi ki, aya nəsəhətdin müxəddəreyi-nəğli-Vərqavü Gülşa bavüsudi-sihazi-eşqihəqiqət təraz iləsəramədi-səhan vəhüsni-səmalda nəvadiri-dövrandurlar, bəzmi-məhəbbətdəüşşaqi-əzmanəsabiq vərəzmi-xüsumətdəRüstəmidastanəfayiq, meydani-hisrdəsərbazlıqlarıməşhur və əvani-zəsrdə vəfadarlıqlarımənşur. Əselle fohul, bəlağətpişeyi-farsi zəbanan valeh, qəbulifəsahətəndişeyi-türki bəyanan ədəmi-etibariləo bəyanın izdivasından xatirihəzimət vərüxsareyi-əzimət döndərüb, leyaliyi-əfkar və əyyami-emardəol bakirəyəhəmağuşvəol sovdayəhəmduşvəsami-zülal nəqllərindin badənuş olməmişlər. Bu ehmal zahiri-hal ol iki ruhə şəsereyi-məhəbbətəmüəddayixələlü pecman vəmouresi-zələlü xüsran olmağı əsəldin mizani-etibardəol kamil əyarlərin əyari-kari nöqsan vəol sərvi-sənubər nihadlar bir təərrüzibidadəulaşub hədəfi-tiri-təvəhhümi-xəta olalar. Bu haləmüqarin təlieyiilhamü iradat qəlbi-münkəsiriməbu iradət buraxdıvəgərdəni-idraki-xatirimə qəlladeyi-feyzi-izaət taxdıki, ey qəriqi-bəhri-təhəyyürü qəmanü həriqi-atəşitəfəkkürü hirman, əni Məsihiyi-natəvan, guya qayəti-qeyrətü vəfa vənəhayətiisməti-səfa rəva görməmişkim, ol pərdənişini-iffət vəbəzmi-ayini-şəhadətlərinin pərçəmi-əlamlarıhəvagir vənami-namiləri ifşapəzir olub, məhafilü məsalisdəhər bidərdədərdi-zəban vəhər naməhrəmərətbül-lisan ola. Nişəkim bu əzmandəçehreyi-müsameəhelyeyi-vəfa bədəlinəarayişinifaq düzülmüşvəsilsileyi-vəsləti-həqiqət təlsiq vəiqdi-əqidəti-məvəddət tənsiq bilkülliyyəüzülmüş, meyi-məhəbbəti-həqiqi, badeyi-məvəddətiməsaziyəzirdəst vənəşeyi-üzubəti-sami-ələst mərarəti-xümari-küdurətdən pəst olmuş. Çün il iki sitəmrəsideyi-aləmşühud gövhərləri ziar vəsövhərləri vəfadar vəalimiqdar idi, fələki-kəsrəftar ki, lazal işi, dəvarişi qəddarlıq və
MənəGün tək parladı, çıxdı qəsrdən,Gözümə göründü mahtab mənə,
Cana, bu nə cadudur, qaşu göz arasındaCana, bu nə cadudur, qaşu göz arasında,Nitqim tutulur görcək hərdəm, soz arasında.
Mürəbbə: Nə fəğan eylərsən, ey dəli könülNə fəğan eylərsən, ey dəli könül,Dünya xublarının yoxdu vəfası.