Произведения
- О любви
- О божественной любви
- О разлуке
- О вине
- О природе
- О судьбе
- О смерти
- О мудрости
- О родине
- Хвалебные
- Сатира
- Плачи
شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود
Касыда 30زندهرود از جلوه مستانه طوفان میکندپل به آیین تمام امسال جولان میکند
Касыда 31کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران
Газель 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Газель 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Отдельное стихотворение 37از نغمه عشاق چه ذوق اهل هوس را؟از ناله بلبل چه خبر چوب قفس را؟
Отдельное стихотворение 38بلبل به ثنای تو گشوده است زبان راگل غنچه به پابوس تو کرده است دهان را
Отдельное стихотворение 42چنان ز ساده دلی ها رمیده ام ز کتابکه بوی خون به مشامم رسید ز سرخی باب!
Газель 44غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Отдельное стихотворение 70آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است
Отдельное стихотворение 79از خمار خواب خوش یوسف به زندان آمده استبد نبیند هر که خواب او پریشان آمده است
Отдельное стихотворение 80گل ز تیغ غمزهاش در خاک و خون غلتیده استچشم خورشید از غبار خط او ترسیده است
Отдельное стихотворение 81آنچه می دانیش روی به خون اندوده ای استآنچه سروش می شماری تیغ زهرآلوده ای است
Отдельное стихотворение 82عشق پنهانی خنک چون ناز حسن خانگی استشیوه های دلفریب عشق در دیوانگی است
Газель 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Газель 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Отдельное стихотворение 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Газель 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
Отдельное стихотворение 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Отдельное стихотворение 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Отдельное стихотворение 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Газель 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
Отдельное стихотворение 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Отдельное стихотворение 125ز ناله ام در و بام قفس نگارین استز گریه ام چمن روزگار رنگین است
Газель 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادورگردی و نگاهِ دور میسازد مرا
Отдельное стихотворение 136زاهدان را گوشه خلوت بس استعارفان را نشأه وحدت بس است
Отдельное стихотворение 158یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟
Газель 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Газель 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟
Газель 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا