Saib Təbrizi: Fələk və tale
بر باد می دهد سر بی مغز چون حبابهر کس برای کسب هوا سیر می کند
Qəzəl 4200با عاشقان عداوت گردون چه می کندچشم بدحجاب به جیحون چه می کند
Qəzəl 4208الفت به عاشقان سگ آن کو نمیکندوحشت رَم از طبیعت آهو نمیکند
Qəzəl 421ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را
Qəzəl 4215جمعی که زیر تیغ فنا دست وپا زنندچون موج پشت دست به آب بقا زنند
Qəzəl 4238از دل هرآنچه خاست دل آن را مکان بوداز گوش نگذرد سخنی کز زبان بود
Qəzəl 4241غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بودبر هر دری که روی نهادیم بسته بود
Qəzəl 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود
Qəzəl 4257در گلشنی که بند قبای تو وا شودچندین هزار پیرهن گل قبا شود
Qəzəl 4280Kim deyir, səpsən əgər toxmu, şoran yer göyərər?Bəlkə, alnından ora töksən əgər tər, göyərər?
Qəzəl 4300Eşqin həvəsi tək yarı görməklə qutarmaz,Bir güldü ki, o, bil, onu dərməklə qutarmaz.
Qəzəl 4312آن را که عشق بخت جوانی نمی دهداز حادثات خط امانی نمی دهد
Qəzəl 4317تا بوسه ای به من ز لب دلستان رسیدجانم به لب رسید ولب من به جان رسید
Qəzəl 4339İsti göz yaşın axar səf-səf, o müjgan incir,Ayağın olsa qabar, xari-muğilan incir,
Qəzəl 4361نتوان به فلک شکوه ز بیداد قضا برداز شیشه ما دهشت این سنگ صدا برد
Qəzəl 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Qəzəl 4433آهی که ز دلهای هوسناک برآیددودی است که از بوته خاشاک برآید
Qəzəl 4436خوب است که بی رنج طلب کام برآیدآن کام چه ارزد که به ابرام برآید
Qəzəl 4450از قید فلک برزده دامن بگریزیدچون برق ازین سوخته خرمن بگریزید
Qəzəl 4455شب زنده دار را دل روشن چو ماه گردداز خواب روز دلها چون شب سیاه گردد
Qəzəl 4468در زلف ناامیدی روی امید باشدصبح امید یعقوب چشم سفید باشد
Qəzəl 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامداز کهکشان به فرقم تیغ دو دم نیامد
Qəzəl 4490به جای سبزه چو ایام زندگی بسر آیدزبان مار ز خاک سخن گزیده بر آید
Qəzəl 4564پاس درد و داغ عشق از دیده های شورداردر میان زنگیان آیینه را مستور دار
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.