Qətran Təbrizi: Mədhiyyə
Şamil oldu şahlara aləmdə fərmanın sənin,Şahlara lazım nə varsa, vardır imkanın sənin!
Qəsidə 8Yaz gəlib, açdı qızılgül, gülşənə verdi səfa,Sanki cənnətdən təbiət qapılar açdı bağa.
Qəsidə 9کنون دانم که با مردم بدل میلست گردون راکه بر تخت شهی بنشاند شاهنشاه فضلون را
Qəsidə 31آباد بر این بر که و این طارم آبادوز هر دو خداوند جهان کامروا باد
Qəsidə 33ای نگار خند خندان یک زمان با من بخندتا کی این خشم تو تا کی چند از این ناز تو چند
Qəsidə 44ابر آزاری بلؤلؤ باغرا قارون کنددر چمن بیجاده از پیروزه سر بیرون کند
Qəsidə 47تا زمین را آسمان پر لؤلؤ عمان کندکوه و صحرا را صبا پر لاله نعمان کند
Qəsidə 52تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
Qəsidə 59ای ماه خوش حدیث و نگار نکو کناربا شاخ زی من آر یکی نازه کو کنار
Qəsidə 60Eyləyir dünyaya fərvərdin yeli hər dəm səfər,Eylədikcə hər səfər dünyayə o çalmış zəfər.
Qəsidə 62با ماه تو تا مشک شد برابرچون مشک بجوشم همی بر آذر
Qəsidə 69تا سپاه گل هزیمت شد ز خیل ماه تیراز ترنج افروخت بستان چون سپهر از ماه تیر
Qəsidə 72چون روز بر کشید سر از قیرگون حریربر کوهسار زر بگسترد چون زریر
Qəsidə 77ز روزنامه شاهان چنین دهند خبرچنین کنند بزرگان چیره دست هنر
Qəsidə 82گرد کافور است گوئی بیخته بر کوهسارتیغ پولاد است گوئی ریخته بر جویبار
Qəsidə 85که را پشتی کند گردون چه باشد پشتی لشگرچه باشد یاری لشگر که را دولت بود یاور
Qəsidə 97صبر من کوتاه گشت از عشق آنزلف درازکو گهی با گل بسیر است و گهی با مل براز
Qəsidə 99ای آفریدگار چو تو نافریده کسکار تو دانش و دهش و دین و داد بس
Qəsidə 101تا خزان آورد روی خویش سوی باغ و راغابر یک ساعت نجست از تعبیه کردن فراغ
Qəsidə 104با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
Qəsidə 105کافور بار شد فلک و کوه سیمرنگوز کوه کرد روی سوی دشت غرم و رنگ
Qəsidə 110ای بهنگام سخا ابر کف و دریا دلمشتری خوار ز دیدار تو و ماه خجل
Qəsidə 115تا عدیل دوست گشتم با طرب گشتم عدیلبر جهان و جان بدیل آرم بدو نارم بدیل
Qəsidə 120ای آنکه ترا بوده بر اندام جهان دامچون بست ترا دست جهان دام بر اندام
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.