Qasım Ənvar: Mədhiyyə
بود در گیلان سپهبد زاده اینیک مردی،مقبلی،آزاده ای
Məsnəvi 1مقتدای ملک امام بشرشاه انصاریان دین پرور
Qəzəl 14شراب آتشین آمد ز دست ساقی جانهابنوش این جام آتش را، «توکلنا علی المولا»
Qəzəl 28دمادم میدهد ساقی لبالب ساغر جان رامگر یک دم برقص آرد سبکروحان عرفان را
Qəzəl 50ای پرتو جمال ترا بنده آفتابوز پرتو جمال تو فرخنده آفتاب
Qəzəl 91روی زمین لعل بدخشان شدستجرعه ما قلزم و عمان شدست
Qəzəl 119ای بی خبران، مصلحت کار در آنستجامی بکف آرید، که عالم گذرانست
Qəzəl 138بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟مشک را این حد نباشد، نکهت گیسوی اوست
Qəzəl 141ز پیدایی چو پنهانست آن دوستهمه جا او،همه جا او، همه اوست
Qəzəl 150آن یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستهم پشت و پناه آمد و هم عزت و جاهست
Qəzəl 153زان یار جفا پیشه، که پشتست و پناهستغافل مشو، ای دوست، که آن عین گناهست
Qəzəl 155هرچند اگر سرخ و سفیدست و سیاهستفی الجمله همه جام شرابات الهست
Qəzəl 192چو رویت تازه گل در بوستان نیستچو مویت سنبلی بر ارغوان نیست
Qəzəl 209هرگز هوای وصل تو از جان ما نرفتسودای سلطنت ز سر این گدا نرفت
Qəzəl 216ای رهنمای ملک معانی، چه گویمت؟دردین حق مساعد جانی چه گویمت؟
Qəzəl 246جانم از دولت درد تو دوایی دارددلم از صیقل ذکر تو صفایی دارد
Qəzəl 250چو عکس مشرق صبح ازل هویدا شدجمال دوست ز ذرات کون پیدا شد
Qəzəl 265گر دلم عید ترا لایق قربان باشداثر بخت نکو،غایت قرب آن باشد
Qəzəl 305خرده بینان طریقت همه صرافانندکه بیک جو درم ناسره را نستانند
Qəzəl 354دلم از قصه هجران چه گوید؟ازین هجران بی پایان چه گوید؟
Qəzəl 386امکان صبر نیست، ز سر گیرم این نفیردل رفت و صبر رفت، خدایا، تو دست گیر
Qəzəl 412نور ولایت تویی، شاه سلام علیکشمع هدایت تویی، شاه سلام علیک
Qəzəl 446در ملک وصال او ظل شجری دارمدر باغ وصال او شیرین ثمری دارم
Qəzəl 452فقر میگفت که: من خسرو جاویدانمشاه میگفت که: من سایهٔ آن سلطانم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.