Qəzəl 1

گذار آرد مَهِ من گاه‌گاه از اشتباه اینجافدای اشتباهی کآرد او را گاه‌گاه اینجا

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 18

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر استطالع مگو که چشمهٔ خورشید خاور است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 20

ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده استچه امیری که به عشق تو اسیر آمده است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 22

پا شو ای مست که دنیا همه دیوانهٔ توستهمه آفاق پر از نعرهٔ مستانهٔ توست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 24

منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 26

کاروان آمد و دلخواه به همراهش نیستبا دل این قصه نگویم که به دلخواهش نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 32

رفتم و بیشم نبود روی اقامتوعده دیدار گو بمان به قیامت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

شنیده‌ام که به شاهان عشق بخشی تاجبه تاج عشق تو من مستحقم و محتاج

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 68

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بسستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 72

به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاککه من چو لاله به داغ تو خفته‌ام در خاک

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 104

یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسانتا طربخانه کنی بیت حزن بازرسان

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 105

خلوتی داریم و حالی با خیال خویشتنگر گذاردمان فلک حالی به حال خویشتن

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 129

الا ای نوگل رعنا که رشک شاخ شمشادینگارین نخل موزونی همایون سرو آزادی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 145

نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکیچه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 148

خلوتم چراغان کن ای چراغ روحانیای ز چشمه نوشت چشم و دل چراغانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.