Əvhədi Marağalı: Mey və meyxana
شبم ز شهر برون برد و راه خانه نمودچو وقت آمدنم دیر شد بهانه نمود
Qəzəl 359تو آن گم کرده را مشنو که بیزاری پدید آیدچو پیدا شد ز غیر اوت بیزاری پدید آید
Qəzəl 383مگذر ای ساربان، ز منزل یارتا دمی در غمش بگریم زار
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Qəzəl 395ای دل، بیا و در رخ آن حور مینگربفگن حجاب ظلمت و در نور مینگر
Qəzəl 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Qəzəl 409یار ار نمیکند به حدیث تو گوش بازعیبی نباشد، ای دل مسکین، بکوش باز
Qəzəl 419بیا، که صفهٔ ما بوریای میکده بسبه خورخانه نسیم هوای میکده بس
Qəzəl 421ای صبا، یار مرا از من بییار بپرسزارم، او را ز من شیفتهٔ زار بپرس
Qəzəl 423عشرت بهار کن، که شود روزگار خوشمیدر بهار خور، که بود بی غبار و غش
Qəzəl 430چو نام او همی گویی به نام خود قلم در کشورش دانستهای، زنهار! خامش باش و دم درکش
Qəzəl 436امروز گم شدم: تو بر آهم مدار گوشفردا طلب مرا به سر کوی میفروش
Qəzəl 444گر بنگری در آینه روزی صفای خویشای بس که بیخبر بدوی در قفای خویش
Qəzəl 446گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشقخود هیچ یاد و هوش نیاورد مست عشق
Qəzəl 465مستم از بادهٔ مهر تو، مرا مست مهلرفتم از دست، دمی دست من از دست مهل
Qəzəl 474به مسجد ره نمیدانم، گرفتار خراباتمجزین کاری نمیدانم که: در کار خراباتم
Qəzəl 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
Qəzəl 496من بادهٔ عشق نوش کردمچون مست شدم خروش کردم
Qəzəl 505دی ره میخانه باز یافته بودمکار طرب را بساز یافته بودم
Qəzəl 512به دکان میفروشان گروست هر چه دارمهمه خنبها تهی گشت و هنوز در خمارم
Qəzəl 529برخیزم و دلها را در ولوله اندازمبر ظلمتیان نوری زین مشعله اندازم
Qəzəl 532روزی بر آن شمع چو پروانه بسوزمدر خویش زنم آتش و مردانه بسوزم
Qəzəl 534من مستم و ز مستی در یار میگریزمزنار بسته محکم، زین نار میگریزم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.