Əvhədi Marağalı: Mey və meyxana
ساقی، بده آن باده، زبانم بشکنوز باده خمار سر و جانم بشکن
Qəzəl 111سروی که ازو و حور و پری بار برند اوستماهی که ازو خلق دل زار برند اوست
Qəzəl 126ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیستدر عیب ما مرو، که ترا حق به دست نیست
Qəzəl 149به وقت گل پی معشوق و باده باید رفتسوار عیش تراند، پیاده باید رفت
Qəzəl 152از پیش دیده رفتی و نقش از نظر نرفتجان را خیال روی تو از دل به در نرفت
Qəzəl 168بیا، که دیدن رویت مبارکست صباحبیا، که زنده به بوی تو میشوند ارواح
Qəzəl 177هر دم از خانه رخ بدر دارددر پی عاشقی نظر دارد
Qəzəl 193هوست معتکف خانهٔ خمارم کردعشقت از صومعه و مدرسه بیزارم کرد
Qəzəl 203پیری که پریرم ز مناجات بر آورددی مست و خرابم به خرابات برآورد
Qəzəl 215مرد این ره آن باشد کو به فرق سَر خیزدبا غمش چو بنشیند از دو کَوَن برخیزد
Qəzəl 231بهار و باغ با ترکان گل رخسار خوش باشدشراب تلخ با خوبان شیرین کار خوش باشد
Qəzəl 232مستیم و مستی ما از جام عشق باشدوین نام اگر بر آریم، از نام عشق باشد
Qəzəl 237هر که صید او شود با دیگری کارش نباشدوانکه داغ او گرفت از بندگی عارش نباشد
Qəzəl 258دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شدامروز زانم تنگدل کان جای بر وی تنگ شد
Qəzəl 272بید بشکفت و گل به بار آمدلاله بر طرف جویبار آمد
Qəzəl 285دلبران جمله غلام لب چون نوش تواندبندهٔ حلقهٔ زلفین و بنا گوش تواند
Qəzəl 287اول فطرت که نقش صورت چین بستهاندمهر رویت در میان جان شیرین بستهاند
Qəzəl 288فرش زمردین به زمین در کشیدهاندو آنگه برو، ز گل، علم زر کشیدهاند
Qəzəl 292دوشم از کوی مغان دست به دست آوردنداز خرابات سوی صومعه مست آوردند
Qəzəl 299هر زمان آشفتهدل نامم کندبا دل آشفته در دامم کند
Qəzəl 305یار آن کسی بود که به کارت نگه کندباری نگه کنی، دوسه بارت نگه کند
Qəzəl 319آنرا که جام صافی صهباش میدهندمیدان که: در حریم حرم جاش میدهند
Qəzəl 320چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون مینهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون مینهند
Qəzəl 334روز هجران آن نگار این بودمنتهای وصال یار این بود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.