Mey və meyxana
از لطف دوست سکه دولت بنام ماستاقبال یافتیم و سعادت غلام ماست
Qəzəl 84دیده ام تا بر رخ آن گل عذار افتاده استاشک سرخم بر رخ زرد آشکار افتاده است
Qəzəl 87گر دل برفت، مسکن جانها بکوی تستگر عقل رفت، جرعه ما در سبوی تست
Qəzəl 89شفای جان مرا چیست؟ کز من آزردستکنون که خون دلم ریخت، جان و دل بر دست
Qəzəl 90دل چه دیدست؟ که دیوانه آن یار شدستجان چه نوشید؟ که پیمانه اسرار شدست
Qəzəl 92ای خواجه، درین کوی چه عیشست و چه بودست؟بخت تو بلندست و زیانها همه سودست
Qəzəl 97هلاک عاشقان در انتظارستحیات صادقان با روی یارست
Qəzəl 106بهر کجا که رسد عشق شاه محترمستصفات عشق تو گفتن نشانه کرمست
Qəzəl 107جگرم گرم و دل خسته ندیم ندمستلطف فرما و کرم کن، که مقام کرمست
Qəzəl 108غم تو بر دل و بر جان امیر و محتشمستبنام گفتمش: این غم ولی نه غم، نعمست
Qəzəl 109تو ساقی جان بخشی و عالم همه جامستوز باده نوشین تو عالم همه جامست
Qəzəl 110موسی صفتان را، که درین طور مقامستاز درد تو مستند گروهی ز دوا مست
Qəzəl 111خرد مستست و دل مستست و جان مستبسودایت روانِ ناتوان مست
Qəzəl 112دلم از عشق تو مست است و جان مستجهان مست و زمین مست، آسمان مست
Qəzəl 115بنده را هست سؤالی و نه آن حد منستکه چرا لعل لبت رشک عقیق یمنست؟
Qəzəl 120ای ساقی جان بخش، که در جام تو جانستپر کن قدح باده، که دل در خفقانست
Qəzəl 121بگوش سرو چه گفتی؟ که پای کوبانستبگوش عقل چه گفتی، که مست و حیرانست
Qəzəl 126صبا چه گفت بگوش چمن که خندانست؟میان صحن گلستان خروش مستانست
Qəzəl 127فروغ نور رخت آفتاب تابانستولی چه سود؟ که از چشم خلق پنهانست
Qəzəl 136باد صبا برگرفت پرده ز رخسار دوستجمله ذرات را عربده و های و هوست
Qəzəl 137برآمد آفتاب طلعت دوستکه ذرات جهان را رو به آن روست
Qəzəl 138بوی جان میآید از باد صبا، این بو چه بوست؟مشک را این حد نباشد، نکهت گیسوی اوست
Qəzəl 142عاشق بمرگ مایل و عاقل بهانه جوستغازی قتیل دشمن و عاشق قتیل دوست
Qəzəl 144نمیتوان خبری دادن از حقیقت دوستولی ز روی حقیقت حقیقت همه اوست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.