Mücirəddin Beyləqani: Qısa
ای برده دلم به صد هزار استادی!در عشق تو بندگی به از آزادی
Rübai 139صد عشوه نغز و دلستان آوردیتا عمر عزیزم به زیان آوردی
Rübai 140با دل گفتم چو دلبری بگزیدیبنشین و بگو که با منش چون دیدی؟
Rübai 141ای موی سپید! اگر شبی با یاریبنشینم و از عیش بر آید کاری
Rübai 142ای دل! تو اگر ز رنج جان پرهیزیدر جستن وصل آب رخ خود ریزی
Rübai 143زان دل ز من ای سرو سهی! نستانیخواهی که ز من دل تهی نستانی
Rübai 144هر شب صنما! که رای زی خنده کنیصد عاشق مرده را به لب زنده کنی
Rübai 145یک دم به وصال با رهی ناساییجز سوی خلاف کار من نگرایی
Rübai 146آنکس که به چهره بوستانیست توییوانکس که به غمزه دلستانیست تویی
Rübai 147در معرکه شیر آتش انگیز توییدر بزم به از هزار پرویز تویی
Rübai 148دل گفت مرا که آن بت از دلجوییدیدی که نکرد با تو جز بدخویی
Rübai 149ای غم! تو فراق من گزینی گوییوی هجر! تو مهره باز چینی گویی
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.