Saib Təbrizi: Qısa
آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای
Pərakəndə şeir 587زهاد را به حلقه رندان چه می بری؟این خار خشک را به گلستان چه می بری
Pərakəndə şeir 588ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی
Pərakəndə şeir 589صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Pərakəndə şeir 590محبت چون کند زورآزماییشکست آرد به قلب مومیایی
Pərakəndə şeir 591مرا چون نیست طالع ز آشناییهمان بهتر که سازم با جدایی
Pərakəndə şeir 592باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Pərakəndə şeir 593تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی
Pərakəndə şeir 594نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی
Pərakəndə şeir 595بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Pərakəndə şeir 596به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 597یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
Pərakəndə şeir 598ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Pərakəndə şeir 599اول علاج ما به نگاه کشند کنآنگاه غیر را هدف نوشخند کن
Pərakəndə şeir 600خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Pərakəndə şeir 603ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن
Pərakəndə şeir 604دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Pərakəndə şeir 606نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Pərakəndə şeir 607عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
Pərakəndə şeir 608می به جامم می کند چشم خمارآلود توگل به طرحم می دهد روی بهارآلود تو
Pərakəndə şeir 609ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.