Saib Təbrizi: Qısa
بر سر خوان امل دست هوس میبندمدر شکرزار، پر و بال مگس میبندم
Pərakəndə şeir 515نتوان کرد به زندان بدن محصورمشیشه را می شکند زور می پرزورم
Pərakəndə şeir 516جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم
Pərakəndə şeir 517گرچه خاکیم پذیرای دل و جان شده ایمچون زمین آینه حسن بهاران شده ایم
Pərakəndə şeir 518اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام
Pərakəndə şeir 519دلی گرفته تر از غنچه در بغل دارمبه چشم آبله با خار بن جدل دارم
Pərakəndə şeir 520خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم
Pərakəndə şeir 521شکار جذبه توفیق شد گریبانمدگر چه خار تواند گرفت دامانم؟
Pərakəndə şeir 522ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیمبه هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم
Pərakəndə şeir 523برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم
Pərakəndə şeir 524کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟
Pərakəndə şeir 525به هفت آب، دهن از شراب می شویمدگر ز توبه به مشک و گلاب می شویم
Pərakəndə şeir 526فرهادم و ثبات قدم هست پیشه امناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام
Pərakəndə şeir 527صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم
Pərakəndə şeir 528در کار عشق سعی چو فرهاد میکنممشق جنون به خامه فولاد میکنم
Pərakəndə şeir 529گاهی به کوه و گاه به صحرا نمی رومچون سیل بی حجاب به هر جا نمی روم
Pərakəndə şeir 530کو می که اختیار خرد را به او دهم؟مستانه دست خویش به دست سبو دهم
Pərakəndə şeir 531دل را به زلف حسن شمایل نمی دهمتا دل نمی دهند مرا دل نمی دهم
Pərakəndə şeir 532حاشا که دل به ناز و نعیم جهان نهممرغی نیم که بیضه درین آشیان نهم
Pərakəndə şeir 533از شرم عشق دیده خونبار بسته ایمسدی میان دیده و دیدار بسته ایم
Pərakəndə şeir 534پیش قضا طلسم ز تدبیر بسته ایمسد شکر به رهگذر شیر بسته ایم
Pərakəndə şeir 535دام امید در ره ایام بستهایمدر رهگذار سیل ز خس دام بستهایم
Pərakəndə şeir 536راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایمما راه آشنایی بیگانه بسته ایم
Pərakəndə şeir 537از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.