Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 468

رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتناز تردد در حرم باشد کبوتر بی نیاز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 469

رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 472

مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 473

یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 474

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 475

کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 476

فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 477

آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 478

آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 479

موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 480

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 481

به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 482

از عشق اگر لاف زنی دشمن کین باشبا بخت سیه همچو سیاهی و نگین باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 483

خطی که دمید گرد رخسارششد پرده گلیم چشم عیارش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 485

در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 486

هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 487

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 488

هر کس که چون صدف دهن خویش کرد پاکلبریز می شود ز گهرهای تابناک

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 489

زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.