Saib Təbrizi: Qısa
چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Pərakəndə şeir 395اول به ظالمان اثر ظلم می رسدپیش از هدف همیشه کمان ناله می کند
Pərakəndə şeir 396در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند
Pərakəndə şeir 397این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند
Pərakəndə şeir 398تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود
Pərakəndə şeir 399مژگان من ز اشک دمی بی گهر نبوداین شاخ بی شکوفه لخت جگر نبود
Pərakəndə şeir 400خطت ز پیش چشم سوادم نمی روددلسوزی رخ تو ز یادم نمی رود
Pərakəndə şeir 401(هرگه لبت به خنده تبسم ادا شودهر عضو من چو برگ گل از هم جدا شود)
Pərakəndə şeir 402دل روبرو به خنجر مژگان چرا شودبا برق، خار دست و گریبان چرا شود؟
Pərakəndə şeir 403آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود
Pərakəndə şeir 404عمرم به تلخکامی مل خرج می شوداشکم به رنگ لاله و گل خرج می شود
Pərakəndə şeir 405ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟
Pərakəndə şeir 406از خواب، چشم شوخ تو سنگین نمی شوددر زیر ابر برق به تمکین نمی شود
Pərakəndə şeir 407هرکس که از رخ تو نظر آب میدهدخرمن به برق و خانه به سیلاب میدهد
Pərakəndə şeir 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Pərakəndə şeir 409آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد
Pərakəndə şeir 410عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهدصید رمیده دست به هر کس نمی دهد
Pərakəndə şeir 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
Pərakəndə şeir 412به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید
Pərakəndə şeir 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
Pərakəndə şeir 414چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید
Pərakəndə şeir 415مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید
Pərakəndə şeir 416نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید
Pərakəndə şeir 417رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.