Saib Təbrizi: Qısa
ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود
Pərakəndə şeir 369ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود
Pərakəndə şeir 370به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود
Pərakəndə şeir 372محنت مردم آزاده فزونتر باشدبار دل لازمه سرو و صنوبر باشد
Pərakəndə şeir 373فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد
Pərakəndə şeir 374آب بر آتش هر بی سر و پا افشاندچون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند
Pərakəndə şeir 375ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند
Pərakəndə şeir 376سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند
Pərakəndə şeir 378دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند
Pərakəndə şeir 379عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟
Pərakəndə şeir 380آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند
Pərakəndə şeir 381خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند
Pərakəndə şeir 382باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند
Pərakəndə şeir 383عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟
Pərakəndə şeir 384عشقبازان چو جلای نظر پاک دهندمنصب برق جهانسوز به خاشاک دهند
Pərakəndə şeir 385داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند
Pərakəndə şeir 386دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود
Pərakəndə şeir 387می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود
Pərakəndə şeir 388پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود
Pərakəndə şeir 389(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)
Pərakəndə şeir 390چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند
Pərakəndə şeir 391دم گرچه پیش آینه عالم نمیزندآیینه پیش عارض او دم نمیزند
Pərakəndə şeir 392ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Pərakəndə şeir 393تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.