Pərakəndə şeir 368

ترا که چتر زراندود آفتاب بودهلال عید به اندازه رکاب بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 369

ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 370

به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 372

محنت مردم آزاده فزونتر باشدبار دل لازمه سرو و صنوبر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 373

فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 374

آب بر آتش هر بی سر و پا افشاندچون رسد نوبت ما، دست به ما افشاند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 376

سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 378

دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 379

عشق چون شعله کشد اشک دمادم چه کند؟پیش خورشید صف آرایی شبنم چه کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 380

آه را یاد سر زلف تو پیچیده کندفکر را شیوه رفتار تو سنجیده کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 381

خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 382

باده ای را نپرستم که خرابم نکندگرد آن شمع نگردم که کبابم نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 383

عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 384

عشقبازان چو جلای نظر پاک دهندمنصب برق جهانسوز به خاشاک دهند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 385

داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 387

می خرامید و صبوح از می بی غش زده بودلاله ای بود که سر از دل آتش زده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 388

پیش ازین سینه ام از چاک گلستانی بودهر شکاف از دل چاکم لب خندانی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 389

(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 390

چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 391

دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زندآیینه پیش عارض او دم نمی‌زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 392

ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 393

تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.