Saib Təbrizi: Qısa
به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد
Pərakəndə şeir 273به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد
Pərakəndə şeir 274کم و بیش جهان در نیستی همسنگ میگرددبه دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ میگردد
Pərakəndə şeir 275زمین خشک، گلزار از می گلفام میگرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام میگردد
Pərakəndə şeir 276(جنون از نشئه هشیاری من ننگ میگیردز نور توبهام آیینه دل زنگ میگیرد)
Pərakəndə şeir 277قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد
Pərakəndə şeir 278ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارمکه استغنا به صد شمع تجلی می توانم زد
Pərakəndə şeir 279نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد
Pərakəndə şeir 280کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد
Pərakəndə şeir 281نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد
Pərakəndə şeir 282تماشای تو از دل سینهها را پاک میسازدشکرخند تو جانها را گریبان چاک میسازد
Pərakəndə şeir 283نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد
Pərakəndə şeir 284بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد
Pərakəndə şeir 285نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارددل سنگ از برای ماتم فرهاد می سوزد
Pərakəndə şeir 286که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد
Pərakəndə şeir 287صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد
Pərakəndə şeir 288کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزدز پا افتم اگر خاری مرا در دامن آویزد
Pərakəndə şeir 289ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد
Pərakəndə şeir 290ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد
Pərakəndə şeir 291جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد
Pərakəndə şeir 292رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد
Pərakəndə şeir 293چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد
Pərakəndə şeir 294همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد
Pərakəndə şeir 295گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.