Pərakəndə şeir 272

به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 273

به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 274

کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گرددبه دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 275

زمین خشک، گلزار از می گلفام می‌گرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 276

(جنون از نشئه هشیاری من ننگ می‌گیردز نور توبه‌ام آیینه دل زنگ می‌گیرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 277

قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 278

ز فکر قامتی در دل خرامان شعله ای دارمکه استغنا به صد شمع تجلی می توانم زد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 279

نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 280

کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 281

نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 282

تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازدشکرخند تو جان‌ها را گریبان چاک می‌سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 283

نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 284

بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 285

نه لاله (است) این که پای بیستون را در حنا دارددل سنگ از برای ماتم فرهاد می سوزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 286

که می گفت از دل یاقوت دود عنبرین خیزد؟خطی چون نیش زنبوران ز جوی انگبین خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 287

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 288

کشد در خاک و خونم گر غباری در من آویزدز پا افتم اگر خاری مرا در دامن آویزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 289

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 291

جهان را تار و پود هستی از موج خطر باشدکف این بحر خون آشام از مغز گهر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 294

همان خشک است مژگان گر به خوناب دگر غلتدنگردد رشته تر چندان که در آب گهر غلتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.