Pərakəndə şeir 173

بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 174

در گلشن وجود ره بوالفضول نیستبرگ خزان رسیده او بی اصول نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 175

بر رنگ عصمت تو می ناب دست یافتصد حیف بر کتان تو مهتاب دست یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 176

از ما به گفتگو دل و جان می توان گرفتاین ملک را به تیغ زبان می توان گرفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 177

تا چند ز رسوا شدن راز توان سوخت؟از بی تهی اشک نظرباز توان سوخت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 178

رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 179

رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 180

می بی نمک صحبت احباب حرام استمی چیست، گر انصاف بود آب حرام است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 182

از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 183

روی دل این خسته به آن چشم سخنگوستچون عقده مرا چشم به آن گوشه ابروست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 184

(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 186

از خموشی هرکه سر در جیب فکرت می‌برددر سخن از دیگران گوی سعادت می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 187

ناله بلبل به بال شیون ما می پردچشم شبنم در هوای گلشن ما می پرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 188

تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 189

کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 190

ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 191

(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 192

بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 193

می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 194

بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 195

من کیم تا دست امیدم به آن دامن رسد؟این مرا بس کز رهش گردی به چشم من رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 196

بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 197

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.