Saib Təbrizi: Qısa
در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Pərakəndə şeir 101فکر دنیای دنی کار خدانشناس استهر چه در دل گذرد غیر خدا وسواس است
Pərakəndə şeir 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Pərakəndə şeir 103تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است
Pərakəndə şeir 104شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Pərakəndə şeir 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Pərakəndə şeir 106نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است
Pərakəndə şeir 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Pərakəndə şeir 108روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است
Pərakəndə şeir 109اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است
Pərakəndə şeir 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Pərakəndə şeir 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Pərakəndə şeir 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت
Pərakəndə şeir 113دل به منت ز من آن یار جفاکیش گرفتگل به رغبت نتوان از کف درویش گرفت
Pərakəndə şeir 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Pərakəndə şeir 116سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست
Pərakəndə şeir 117ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است
Pərakəndə şeir 118زبان شانه درازست بر سر عالمبه این که خدمت زلف تو حق شمشادست
Pərakəndə şeir 119دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست
Pərakəndə şeir 120ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Pərakəndə şeir 121ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟
Pərakəndə şeir 122کلام تلخ جبینان حلاوت آمیزستزمین هند به آن تیرگی شکرخیزست
Pərakəndə şeir 123تبسمی که دهد یار ازان دهن جان استمیی که بوسه بر آن لب زد آب حیوان است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.