Saib Təbrizi: Qısa
چه حاجت است به می لعل سیر رنگ ترا؟نظر به پرتو خورشید نیست رنگ ترا
Pərakəndə şeir 52خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را
Pərakəndə şeir 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Pərakəndə şeir 54ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا
Pərakəndə şeir 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Pərakəndə şeir 56سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟
Pərakəndə şeir 57ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را
Pərakəndə şeir 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Pərakəndə şeir 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Pərakəndə şeir 60چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را
Pərakəndə şeir 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Pərakəndə şeir 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Pərakəndə şeir 63باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا
Pərakəndə şeir 64کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را
Pərakəndə şeir 65(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)
Pərakəndə şeir 66کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا
Pərakəndə şeir 67عیدست مرگ دست به هستی فشانده راپروای باد نیست چراغ نشانده را
Pərakəndə şeir 68مجنون کند فریب نگاهت غزاله رابوی خوش تو تازه کند داغ لاله را
Pərakəndə şeir 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Pərakəndə şeir 70آن که صد شیوه به آن چشم سخنگو داده استچه اداها که به آن گوشه ابرو داده است
Pərakəndə şeir 71لعل سیراب تو ترخنده به صهبا زده استنگهت زهر به سرچشمه مینا زده است
Pərakəndə şeir 73داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است
Pərakəndə şeir 74در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است
Pərakəndə şeir 75دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.