Pərakəndə şeir 198

از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 199

دل فتاد از چشم مست یار تا فرزانه شدتا ز جوش افتاد می آواره از میخانه شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 200

وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 201

هر قدر نقاش نقش او به دقت می‌کشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 202

شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشدموشکافم، دل به آن موی میانم می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 203

خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 204

داستان عمر طی شد حرف او آخر نشدبرگریزان زبان شد، گفتگو آخر نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 205

هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشدغوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 206

زخم گستاخم لب تیغ شهادت می‌مکدشبنم من خون خورشید قیامت می‌مکد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 207

از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 209

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 210

رفت ایام جوانی، شوق در جانم نماندهایهوی عندلیبان در گلستانم نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 212

وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اندخاطر خود جمع از امید حاصل کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 213

فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 214

زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 215

نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 216

پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 217

ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 218

روز روشن آه ما بر قلب گردون می زندعاجزست آن کس که بر دشمن شبیخون می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 219

اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 221

می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.