Pərakəndə şeir 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 138

در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 139

سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 140

غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 141

ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 142

زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 143

شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 146

عقل را از مغز بیرون داغ سودا می‌بردجذبه خورشید شبنم را به بالا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 147

اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 148

قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی استکه عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 149

ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 150

خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 151

مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 152

ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 153

هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 154

ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 155

ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 156

چون غنچه گر زبان تو با دل موافق استبر کاینات از ته ل خنده لایق است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 157

موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 158

یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 159

امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 160

نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.