Qısa
ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Pərakəndə şeir 138در چشم پاکبازان آن دلنواز پیداستآیینه صاف چون شد آیینه ساز پیداست
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Pərakəndə şeir 141ای که گفتی نگاه خیره توپرده شرم از میان برداشت:
Pərakəndə şeir 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Pərakəndə şeir 143شنیدم آنقدر از دوستان تلخکه شد شیرینی جان در دهان تلخ
Pərakəndə şeir 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Pərakəndə şeir 146عقل را از مغز بیرون داغ سودا میبردجذبه خورشید شبنم را به بالا میبرد
Pərakəndə şeir 147اگر چه باغ جهان از وفای گل خالی استبه تن مباد سری کز هوای گل خالی است
Pərakəndə şeir 148قسم به شمع تجلی که پرتوش ازلی استکه عشق تازه عذاران بهار زنده دلی است
Pərakəndə şeir 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Pərakəndə şeir 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Pərakəndə şeir 151مرا به نیم تبسم خراب کرد و گذشتنگاه گرم عنان را به خواب کرد و گذشت
Pərakəndə şeir 152ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت
Pərakəndə şeir 153هستی نماند و در سر پوچ آرزو بجاستمی شد تمام و نکهت او در کدو بجاست
Pərakəndə şeir 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Pərakəndə şeir 155ما را بهشت نقد، تماشای دلبرستعمر دوباره سایه بالای دلبرست
Pərakəndə şeir 156چون غنچه گر زبان تو با دل موافق استبر کاینات از ته ل خنده لایق است
Pərakəndə şeir 157موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است
Pərakəndə şeir 158یعقوب بد نکرد که در هجر چشم باختدر قحط حسن، چشم گشودن چه لازم است؟
Pərakəndə şeir 159امروز حسن خط به رخ او مسلم استیاقوت از شکسته آن زلف، درهم است
Pərakəndə şeir 160نرمی حصار عافیت جان روشن استاز موم پشت آینه بر کوه آهن است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.