Pərakəndə şeir 211

روز قسمت چون ادا فهمی به ابرو داده انددلربایی را به آن چشم سخنگو داده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 212

وقت جمعی خوش که تخمی در ته گل کرده‌اندخاطر خود جمع از امید حاصل کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 213

فتنه و آشوب از هرسو به من رو کرده‌اندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کرده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 214

زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 215

نغمه و گفتار خوش ارواح را بال و پرندگر به صورت رهزنند اما به معنی رهبرند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 216

پنبه از بی طالعی ناخن به داغم می زندپرده فانوس، دامن بر چراغم می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 217

ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 218

روز روشن آه ما بر قلب گردون می زندعاجزست آن کس که بر دشمن شبیخون می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 219

اهل دعوی خط به حرف اهل معنی می کشنداین سگان با آهوان گردن به دعوی می کشند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 220

گه لب لعلش دهد دشنام و گه تحسین کندهر نفس خود را به رنگی در دلم شیرین کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 221

می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 222

روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کندبادبان را کشتی پربار لنگر می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 223

میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 224

ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 226

دل عاشق به جنت قانع از دلبر نمی گرددتسلی تشنه دیدار از کوثر نمی گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 227

کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 228

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 229

ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 230

نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 231

خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 233

ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 234

خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 235

چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 236

برای دیگران صد گل گشایش بر جبین داردبه بخت چشم ما صد غنچه چین در آستین دارد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.