Pərakəndə şeir 309

اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 310

مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 313

(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 314

زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 315

گر چنین سرو ز بالای تو درهم گرددطوق هر فاخته ای حلقه ماتم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 316

اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 317

حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 318

عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گرددکف بی‌مغز درین بحر گهر می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 319

شبنم از روی لطیف تو نظر می دزددغنچه از شرم تو سر در ته پر می دزدد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 321

شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 322

هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 323

ناله ام کاوش ازان خنجر مژگان داردگریه من نمک طرز ز طوفان دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 324

نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 325

اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 326

چمن خلد کی این لاله و نسرین دارد؟لب اعجاز کی این خنده شیرین دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 327

با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 328

خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 329

رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 330

داغم از خنده بیهوده خود، می ترسمکه چو گل مدت عمرم به شکفتن گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 331

قطع امید ازان زلف دوتا نتوان کرددامن دولت جاوید رها نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 332

برو ای غیر به ما داغ محبت مفروشاین زر قلب به کار همه کس نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.