Pərakəndə şeir 407

هرکس که از رخ تو نظر آب می‌دهدخرمن به برق و خانه به سیلاب می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 408

گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 410

عاشق عنان به چرخ مقوس نمی دهدصید رمیده دست به هر کس نمی دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 411

هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 413

تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 415

مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 416

نسیم از چمن و مشک از ختن گویدگل شکفته ازان چاک پیرهن گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 418

گفتار او غم از دل ناکام می برداین قند سوده تلخی بادام می برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 419

تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 421

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 422

تا عشق هست ناله به فریاد می رسدتا هست آتشی مدد باد می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 423

جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 424

از بس ادب که یافت دل ما ادیب شدبیمار ما ز رنج کشیدن طبیب شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 425

آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 426

خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 427

بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 428

آثار عشق در دل چون سنگ من نمانددر بیستون من اثر از کوهکن نماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 429

گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 430

مردم ز حد خویش برون پا نهاده‌اندراه هزار تفرقه بر خود گشاده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.