Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 456

نه هر دل جای سودای تو باشددلی کز جا رود جای تو باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 457

هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شودهر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 458

خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 459

غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 461

باز دارم نعل در آتش ز پیکان دگرمی کند در سینه کاوش تیر مژگان دگر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 462

ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 463

نوازش می کند بی حاصلان را آسمان کمتربه نخل بی ثمر دارد توجه باغبان کمتر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 464

با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 465

درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 467

ای دل بی تاب زاری واگذارگریه با ابربهاری واگذار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 468

رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتناز تردد در حرم باشد کبوتر بی نیاز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 469

رنگ من کرده به بال و پر عنقا پروازنیست ممکن که به چندین بط می آید باز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 472

مست ناز من چنین مغرور و بی پروا مباشپادشاه عالمی، در حکم استغنا مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 473

یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 474

سرمه یعقوب را مالیده گرد دامنشدست برده است از ید بیضا بیاض گردنش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 475

کاکل او درهم است از شورش سودای خویشاز پریشانی ندارد زلف او پروای خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 476

فصل گل می گذرد بی قدح و جام مباشغنچه منشین، گره خاطر ایام مباش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 477

آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 478

آه کان سرو گل اندام ز رعنایی هاجامه را فاخته ای کرده که نشناسندش

Saib Təbrizi1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.