Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود
Qəzəl 3565لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود
Qəzəl 3566دل خالی ز هوس خلوت جانانه بودشیشه چون شد تهی از باده پریخانه بود
Qəzəl 3567شب که روی تو ز می در عرق افشانی بوددل سراسیمه تر از کشتی طوفانی بود
Qəzəl 3568Bu dəli könlümü zəncirləmək asan olmaz,O qısa zülfə düyün vurmağa imkan olmaz.
Qəzəl 3569باشد ایمن ز زوال آن که کمالش نبودبی کمالی است کمالی که زوالش نبود
Qəzəl 357ندارد در خور من باده ای گردون میناییمگر از خون دل لبریز سازم ساغر خود را
Qəzəl 3570باد را راه در آن طره پیچان نبودشانه را دست بر آن زلف پریشان نبود
Qəzəl 3571مکن از بخت شکایت که وبالش میبودپای طاووس اگر چون پر و بالش میبود
Qəzəl 3572در خیالم اگر آن زلف پریشان میبودنفس سوختهام سنبل و ریحان میبود
Qəzəl 3573نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود
Qəzəl 3574می شود آب روان چون به رگ تاک رودصرفه آب در آن است که در خاک رود
Qəzəl 3575یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟این نه موجی است که از خاطر ساحل برود
Qəzəl 3576هرکه پوشد نظر از کام به منزل بروددایم آواره بود هرکه پی دل برود
Qəzəl 3577دل آگاه به هر شورشی از جا نرودآب گوهر بسر از جوشش دریا نرود
Qəzəl 3578عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود
Qəzəl 3579Dinlədim nasehi, divanəliyim artdı yenə,Xəstəyə sanki zəhər verdi o, şərbət yerinə.
Qəzəl 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود رانبازم همچو کوه از هر صدایی لنگر خود را
Qəzəl 3580رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسودبلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود
Qəzəl 3581جگر تشنه محال است که سیراب شودگر عقیق لب او در دهنم آب شود
Qəzəl 3582از ملامت دل روشن گهران شاد شوددیو در شیشه این جمع پریزاد شود
Qəzəl 3583طایری را که به دام تو گرفتار شوددانه در حوصله اش گوهر شهوار شود
Qəzəl 3584Yar bağa qoysa qədəm, sərviləri xar eləyər,Nərgizi məst eləyər, laləni bimar eləyər.
Qəzəl 3585کل به خون غوطه خورد جزو چو افگار شوددایه پرهیز کند طفل چو بیمار شود
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.