Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
حسن آن روز که تشریف حیا می پوشیدعشق پیراهن یکرنگ وفا می پوشید
Qəzəl 3652پنبه نبود که شد از سینه افگار سفیدچشم داغم شده از شوق نمکزار سفید
Qəzəl 3653می خلد بیشتر از تیر به دل موی سفیدکار شمشیر دو دم می کند ابروی سفید
Qəzəl 3654هرکه آسودگی از عالم امکان جویدثمر از بید و گل از خار مغیلان جوید
Qəzəl 3655غیر کی پیش تو پیغام مرا می گوید؟غرض آلود کجا حرف بجا می گوید؟
Qəzəl 3656دست اسباب بگیرید و به سیلاب دهیدبه دل جمع، دگر داد شکر خواب دهید
Qəzəl 3657خوش بهاری است حریفان نظری بگشاییدبر دل از عالم ارواح دری بگشایید
Qəzəl 3658خوشا کسی که دل خود به چشم مست تو دادز سر گذشت و به دنبال این بلا افتاد
Qəzəl 3659بر آن سرم که بشویم ز دیده نقش سوادچه فتنه ها که مرا زین شب سیاه نزاد!
Qəzəl 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Qəzəl 3660ز چشم بد رخ خوب ترا گزند مبادسرود بزم تو جز نغمه سپند مباد
Qəzəl 3661گل عذار تو از درد نیمرنگ مباد!به خنده تو ز تبخاله جای تنگ مباد!
Qəzəl 3662به دور لعل تو یاقوت از آب و رنگ افتادز چشم جوهریان چون سفال و سنگ افتاد
Qəzəl 3663ز روی خشت خم از جوش باده جام افتادبیار باده که طشت خرد ز بام افتاد
Qəzəl 3664ز خنده بر جگر حشر داشت (حق) نمکبه فتنه جنبش مژگان او زبان می داد
Qəzəl 3665من آن نیم که ز درد گران کنم فریادز سنگلاخ چو آب روان کنم فریاد
Qəzəl 3666گذشت از نظرم یار سرگران فریادنظر نکرد به این چشم خونفشان فریاد
Qəzəl 3667فروغ گوهر دل از سر زبان تابدصفای باغ ز رخسار باغبان تابد
Qəzəl 3668مرا به هر مژه ای اشک بی اثر چسبدچو غرقه ای که به هر موجه خطر چسبد
Qəzəl 3669به درد و داغ دل بیقرار می چسبدشرر به سوخته بی اختیار می چسبد
Qəzəl 367لب یاقوت او تا داد از خط عرض لشکر راحصاری کرد در گرد یتیمی آب گوهر را
Qəzəl 3670قبا ز شرم بر آن سیمتن نمی چسبدکه شمع را به بدن پیرهن نمی چسبد
Qəzəl 3671نه موج از دل دریا کرانه میطلبدکه بهر محو شدن تازیانه میطلبد
Qəzəl 3672شبی ستاره دولت به بام ما افتدکه از لب تو شرابی به جام ما افتد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.