Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
گلی که بلبل ما برگ عیش ازو داردهزار مرحله افزون به رنگ و بو دارد
Qəzəl 374به مژگان خارخار از سینه می رویاند آتش رابه یاقوت لب از رخ رنگ می گرداند آتش را
Qəzəl 3740کسی که دل به خیال تو در گرو داردبه هر نفس که برآرد حیات نو دارد
Qəzəl 3741درین محیط چو غواص هرکه ته داردچو موج به که سر رشته را نگه دارد
Qəzəl 3742شراب روز دل لاله را سیه داردازین سخن مگذر سرسری که ته دارد
Qəzəl 3743خوشا کسی که ز عالم کناره ای داردبه روزنامه هستی نظاره ای دارد
Qəzəl 3744شکفتگی ز می ناب تازگی داردنشاط در ره سیلاب تازگی دارد
Qəzəl 3745Sübh çağı mey kuzədə dalğalanıb gəldi dilə,Sanki bülbüldü, səhər vaxtı qoşur nəğmə gülə.
Qəzəl 3746به سینه هرکه تمنای نوگلی داردز هر الف به نظر شاخ سنبلی دارد
Qəzəl 3747Bəxti vardır o kəsin, dünyada ancaq qəmi var,Dalıb öz aləminə, öz kədəri, matəmi var.
Qəzəl 3748چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد
Qəzəl 3749چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟
Qəzəl 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Qəzəl 3750سیه دل از غم دنیا خطر نمی داردکه خون مرده غم نیشتر نمی دارد
Qəzəl 3751فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد
Qəzəl 3752درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
Qəzəl 3753ز بیم خار خورد در لباس دایم خونچو گل کسی که درین باغ دامنی دارد
Qəzəl 3754عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد
Qəzəl 3755قدم به چشم من خاکسار نگذاردز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد
Qəzəl 3756به گرد تربت روشندلان دلیر مگردکه ابر، سینه خورشید را نسازد سرد
Qəzəl 3757چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟من آن نیم که مرا در فراق خواب برد
Qəzəl 3758بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد
Qəzəl 3759ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد
Qəzəl 376به عزم صید چین سازد چو زلف صیدبندش رارم آهو به استقبال می آید کمندش را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.