Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود رانهان تا چند دارم در نمد آیینه خود را؟
Qəzəl 3630گر خس و خار ز گرداب برون می آیدخواجه از عالم اسباب برون می آید
Qəzəl 3631ناله ای کز دل بیدرد برون می آیدتیغی از پنجه نامرد برون می آید
Qəzəl 3632اگر از سنگ رگ سنگ برون میآیدریشه غم ز دل تنگ برون میآید
Qəzəl 3633خط ز خال لب جانانه برون می آیدآه افسوس ازین دانه برون می آید
Qəzəl 3634دعوی عشق ز هر بوالهوسی میآیددست بر سر زدن از هر مگسی میآید
Qəzəl 3635آب در دیده پیمانه می می آیداین چه شورست که از کوچه نی می آید
Qəzəl 3636چشم پرحرف و لب بوسه ربا می بایدحسن سهل است، ز معشوق ادا می باید
Qəzəl 3637هر طرف لاله رخی هست، نظر می بایدداغ بر روی هم افتاده، جگر می باید
Qəzəl 3638سرو بستان حیا غنچه جبین می بایدنرگس باغ ادب پرده نشین می باید
Qəzəl 3639عاشق آزرده و محزون و غمین می بایدصاحب گنج گهر تلخ جبین می باید
Qəzəl 364به زور خود شدی مغرور تا انداختی خود رانکردی گوش بر تعلیم ما تا باختی خود را
Qəzəl 3640از تماشا دل افسرده ما نگشایدگره از غنچه پیکان به صبا نگشاید
Qəzəl 3641تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشایداز صدف تا نرود، چشم گهر نگشاید
Qəzəl 3642بس که بیماری عشقم به رگ جان پیچیدساعدم رشته بر انگشت طبیبان پیچید
Qəzəl 3643شوقم از نامه به وصل تو فزونتر گردیدنامه بر آتش من دامن دیگر گردید
Qəzəl 3644نه همین دل ز سر زلف تو مفتون گردیدهرکه پیوست به این سلسله مجنون گردید
Qəzəl 3645درد می را به من خاک نشین بگذاریداز پی خیر بنایی به زمین بگذارید
Qəzəl 3646لاله از رشک رخت خون جگر می گریدآتش از گرمی خوی تو شرر می گرید
Qəzəl 3647چه عجب گر ز بهاران به نوایی نرسیدفیض خار سر دیوار به پایی نرسید
Qəzəl 3648در جهان کس می عشرت نتوانست کشیدآروز پای فراغت نتوانست کشید
Qəzəl 3649تا نهال تو قدر از گلشن تقدیر کشیدسرو را فاخته از طوق به زنجیر کشید
Qəzəl 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را
Qəzəl 3650از دل خونشده هرکس که شرابی نکشیددامن گل به کف آورد و گلابی نکشید
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.