Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
Dərdi yox qasidin, o, dərdimi hardan bilsin,Yalnız Allah biləni, sanma ki, insan bilsin.
Qəzəl 3478دلش از گریه من رنگ نمی گرداندکوه را سیل گرانسنگ نمی گرداند
Qəzəl 3479خویش را گر ز خور و خواب توانی گذراندکشتی خود سبک از آب توانی گذراند
Qəzəl 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟که نعلی هست در آتش ز هر گرداب دریا را
Qəzəl 3480Sənə dünyada nə zər, bil, nə də zivər qalacaq,Hər nəyin vardı, xəyal etmə, sərasər qalacaq.
Qəzəl 3481حسرت عمر، مرا در دل افگار بماندرفت سیلاب به دریا و خس و خار بماند
Qəzəl 3482چهره ات شمع فروزان شده را می ماندکاکلت دود پریشان شده را می ماند
Qəzəl 3483نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند
Qəzəl 3484عارفانی که به تسلیم و رضا ساخته اندمردمک را سپر تیر قضا ساخته اند
Qəzəl 3485در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند
Qəzəl 3486عاشقان زان لب شیرین به سخن ساخته اندبوشناسان به نسیمی ز چمن ساخته اند
Qəzəl 3487محض حرف است که او را دهنی ساختهانددر میان نیست دهانی، سخنی ساختهاند
Qəzəl 3488هر گروهی به دلیل دگر آویخته اندبوشناسان به نسیم سحر آویخته اند
Qəzəl 3489عارفانی که ازین رشته سری یافته اندبی خبر گشته ز خود تا خبری یافته اند
Qəzəl 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا راغنی بی منت نیسان ز گوهر کرد دریا را
Qəzəl 3490عاقلانی که ز زنجیر تو سر وا زده اندغافلانند که بر دولت خود پا زده اند
Qəzəl 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستندسروها یکقلم از پای دگر ننشستند
Qəzəl 3492دردمندان که به ناخن جگر خود خستندچشمه خویش به دریای بقا پیوستند
Qəzəl 3493بال پرواز خود آن مردم غافل بستندکه به زنار علایق کمر دل بستند
Qəzəl 3494کیستند اهل جهان، بی سر و سامانی چنددر ره سیل حوادث، ده ویرانی چند
Qəzəl 3495ما به ساقی و حریفان به شراب افتادندما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند
Qəzəl 3496Gör, cahan şahına şövkət ilə izzət verilib,Mənə bu guşədə bir dünya məhəbbət verilib.
Qəzəl 3497قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادندبیقراری به من و خواب به مخمل دادند
Qəzəl 3498با لب تشنه جگر سر به سرابم دادندآتشم را ننشاندند و به آبم دادند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.