Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
هرکه را چشم بر آن گوشه ابرو باشددلش آویخته پیوسته به یک مو باشد
Qəzəl 3456نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد
Qəzəl 3457گرچه آن سرو روان در همه جا می باشدنیست ممکن که توان یافت کجا می باشد
Qəzəl 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟حرکت لازمه قبله نما می باشد
Qəzəl 3459ظاهر و باطن مردان به صفا می باشدپشت این آینه ها روی نما می باشد
Qəzəl 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبانها را
Qəzəl 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشدنیست بی سلسله تا آب روان می باشد
Qəzəl 3461Qəlbi kövrək olanın göz yaşı da oldu rəvan,Bənzəyir bir bulağa qaynaıb axmaqda hər an.
Qəzəl 3462شکوه اهل دل از خلق نهان می باشداین عقیقی است که در زیر زبان می باشد
Qəzəl 3463دل سودازدگان گوشه نشین می باشددانه سوخته در زیر زمین می باشد
Qəzəl 3464دل پیران کهنسال غمین می باشدقامت خم شده را داغ نگین می باشد
Qəzəl 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد
Qəzəl 3466جذبه ای کو که مرا جانب دلدار کشد؟دامن جان مرا زین ته دیوار کشد
Qəzəl 3467دل چسان دست ازان طره طرار کشد؟چون کسی از دو جهان دست به یکبار کشد؟
Qəzəl 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟
Qəzəl 3469کی ز تن کار دل خسته به آرام کشد؟مرغ وحشی چه نفس در قفس و دم کشد؟
Qəzəl 347سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروانها را
Qəzəl 3470هرکه اینجا ز جگر آه ندامت نکشدنفس صاف ز دل صبح قیامت نکشد
Qəzəl 3471سر آزاده ما منت افسر نکشدبیضه ما به ته بال هما سر نکشد
Qəzəl 3472عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصدمرغ آزاد چو گردد ز قفس می رقصد
Qəzəl 3473تا مرا در نظر آن حسن خداداد آمدهر سر موی مرا نام خدا یاد آمد
Qəzəl 3474دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد
Qəzəl 3475O qara gözlərin hardan yenə düşdü yadıma?Olum o gözlərə qurban, yenə düşdü yadıma.
Qəzəl 3476به لبم بی تو چنان تند نفس می آمدکه ز تبخاله ام آواز جرس می آمد
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.