Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
اندیشه چرا عشق ز کس داشته باشدپروانه چه پروای عسس داشته باشد
Qəzəl 4394زان سفله حذرکن که توانگرشده باشدزان موم بیندیش که عنبر شده باشد
Qəzəl 4395شرمی که بود ساخته مطلوب نباشدشهباز نظر دوخته محجوب نباشد
Qəzəl 4396با کعبه پرستار ترا کار نباشدآیینه ما روی به دیوار نباشد
Qəzəl 4397تا چنددلت برمن مهجور نبخشدتا کی نگهت برنگه دور نبخشد
Qəzəl 4398زخمی که ز تیغ تو مرا بر سپر آمدبیش از همه زخمی به جگر کارگر آمد
Qəzəl 4399تا خنده ازان غنچه مستور برآمدصبح شکر از چاک دل موربرآمد
Qəzəl 440گر آن شیرین سخن تلقین کند گفتار طوطی راسخن شکر شود در پسته منقار طوطی را
Qəzəl 4400آن آفت جان بر سر انصاف نیامدآن تلخ زبان بر سر انصاف نیامد
Qəzəl 4401Mey qədrini ol zahidi-biganə nə bilsin,Ömründə ələ almadı peymanə, nə bilsin.
Qəzəl 4402Səhərin feyzi sənin ol ləbi-xəndanındadır,Çünki şəkkər gülüşün şəhdi sənin şanındadır.
Qəzəl 4403در خویش چو گردون نکنی تا سفری چنداز ثابت وسیارنیابی نظری چند
Qəzəl 4404جمعی که دراندیشه آن چشم خمارنددر پرده دل شب همه شب باده گسارند
Qəzəl 4405خوش وقت گروهی که در اندیشه یارندچون کعبه روان روی به دیوار ندارند
Qəzəl 4406داغی که مرا بر دل دیوانه گذارندشمعی است که بر تربت پروانه گذارند
Qəzəl 4407خون بهتر ازان می که چشیدن نگذارندپیکان به ازان غنچه که چیدن نگذارند
Qəzəl 4408هر نقطه کز این دایره بیکار شمارندصاحب نظران خال لب یار شمارند
Qəzəl 4409حکم است که کار شب آدینه بسازندکار خرد از باده دیرینه بسازند
Qəzəl 441تکلف نیست در گفتار رند لاابالی راچنانت دوست میدارم که عاشق شعرِ حالی را
Qəzəl 4410از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند
Qəzəl 4411از دست رود خامه چو نام تو نویسندپرواز کند دل چو پیام تو نویسند
Qəzəl 4412در کوی خرابات گروهی که خموشنداز صافدلی چون خم سربسته به جوشند
Qəzəl 4413آنها که به فردوس رخ یار فروشنداز سادگی آیینه به زنگار فروشند
Qəzəl 4414تا حسن گلو سوز تو در جان شرر افکنددر سینه من داغ مکرر سپر افکند
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.