Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
پروای خط مشکین آن دلرباندارداندیشه از سیاهی آب بقا ندارد
Qəzəl 446کسوفی هست دایم آفتاب زندگانی راسیاهی لازم افتاده است آب زندگانی را
Qəzəl 4460پروای شکوه من آن سیمتن ندارددردش مباد هر چند درد سخن ندارد
Qəzəl 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرداز ما چه می توان بردباماچه می توان کرد
Qəzəl 4462دل را به زلف پرچین تسخیر می توان کرداین شیر را به مویی زنجیر می توان کرد
Qəzəl 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کردقطع امید ازان زلف قطعا نمی توان کرد
Qəzəl 4464خالت ز خط مشکین دست دگر برآوردحرصش شود دوبالا موری که پر برآورد
Qəzəl 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازدپیش از تمامی عمر خودرا تمام سازد
Qəzəl 4466از ترک گفتگو دل با معنی آشنا شدمهر خموشی من جام جهان نما شد
Qəzəl 4467از حلقههای آن زلف، دل صاحبِ نظر شداین مرغِ چشمبسته از دام دیدهور شد
Qəzəl 4468در زلف ناامیدی روی امید باشدصبح امید یعقوب چشم سفید باشد
Qəzəl 4469چون آفتاب هر کس روشن ضمیر باشدذرات عالم اورا فرمان پذیرباشد
Qəzəl 447غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را
Qəzəl 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشدخوابی که از خیال است از یاد رفته باشد
Qəzəl 4471تن را اگر گذاری در عشق ما چه باشدگراستخوان نگیری باز از هما چه باشد
Qəzəl 4472گر بی طلب رسد رزق ما را عجب نباشدمهمان نخوانده آیدهرجاطلب نباشد
Qəzəl 4473سر چون گران شد از می دستارگو نباشددر بحر گوهر از کف آثار گو نباشد
Qəzəl 4474کی از ستاره برمن سنگ ستم نیامداز کهکشان به فرقم تیغ دو دم نیامد
Qəzəl 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشایدفصل بهاراز دل زنگار می زداید
Qəzəl 4476از روی نو خط یار هر جا سخن برآیدگرد از بهار خیزد دود از چمن برآید
Qəzəl 4477چون رنگ می زمینا بیرون دوید بایدنه پرده فلک از هم دریدباید
Qəzəl 4478O fitnəkar gözləri kim bimar eyləmişdir?!Aldanma ki, bu işdə kələk var eyləmişdir.
Qəzəl 4479سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد
Qəzəl 448زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.