Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
می گذشت از پرده های آسمان فریاد منبرنمی آید کنون از آشیان فریاد من
Qəzəl 6096هرگز آهی سر نزد از جان غم فرسود منچشم مجمر روشن است از آتش بی دود من
Qəzəl 6097چون زند موج حلاوت کلک شکر بار منپسته خندان شود لب بسته از گفتار من
Qəzəl 6098نست چون مژگان بلند و پست در گفتار منتیر یک ترکش ز همواری بود افکار من
Qəzəl 6099چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟
Qəzəl 610ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا
Qəzəl 6100می زداید بی کسی زنگ از دل افگار مناز پرستاران گرانتر می شود بیمار من
Qəzəl 6101آه می دزدد نفس در سینه افگار منغنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من
Qəzəl 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Qəzəl 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Qəzəl 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Qəzəl 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
Qəzəl 6106دل ز کاهش واصل آن یار جانی شد ز مناین زمینی از ریاضت آسمانی شد ز من
Qəzəl 6107بی نقاب آن چهره را دیدن نمی آید ز منپنجه خورشید تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Qəzəl 611گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا
Qəzəl 6110چند آواز تو از بیرون رباید هوش من؟ره نیابد دردرون چون حلقه در گوش من
Qəzəl 6111از هواداران شود دایم مکدر شمع مناز پر پروانه دارد تیغ بر سر شمع من
Qəzəl 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
Qəzəl 6113بس که دارد گرد کلفت چهره احوال منروی می مالد به خاک آیینه را تمثال من
Qəzəl 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Qəzəl 6115سر نمی پیچد ز اشک لاله گون مژگان منپنجه با دریای آتش می زند مرجان من
Qəzəl 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.