Qəzəl 6117

با سیه چشمان بود بزم می گلگون منساغر از ناف غزالان می زند مجنون من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6118

گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6119

پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 612

ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6120

اهل معنی گرچه خاموشند از تحسین منغوطه در خون می زنند از معنی رنگین من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6121

عشقبازی بود دایم در جهان آیین منچون سمندر بود از آتش بستر و بالین من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6122

می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6123

چون زند دامان وحشت بر کمر سودای منخاک ساکن پر برون آرد ز نقش پای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6124

بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6125

بس که شبها چین غم می چیند از ابروی منموج جوهر می زند آیینه زانوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6126

می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6127

آن که ننشیند کنون از ناز در پهلوی منتکیه گاهش بود در مستی سر زانوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6128

بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6129

کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 613

Bu cahanda heç nəyə, bil, etibarım yox mənim,Çün zəmanəylə döyüşməkçün qərarım yox mənim.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6130

عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6131

ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6132

ناله نی از جگرها آه می آرد برونیوسفی در هر نفس از چاه می آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6133

خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6134

جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6135

دل چو گردد صاف آن مه بی حجاب آید برونصبح چون گردید روشن، آفتاب آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6136

حرف پوچی کز دهان اهل لاف آید برونتیغ چو بینی است کز جهل از غلاف آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6137

شمع را شب تیغ روشن از نیام آید بروناز سیاهی اختر پروانه شام آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6138

نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید بروناز تنور سرد هیهات است نان آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.