Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
راز را در سینه دشوارست پنهان داشتنورنه آسان است اخگر در گریبان داشتن
Qəzəl 6009کار هر بی ظرف نبود عشق پنهان داشتنسهل کاری نیست اخگر در گریبان داشتن
Qəzəl 601شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را
Qəzəl 6010اندکی کوتاه کن زلف بلند خویشتنتا مبادا ناگه افتی در کمند خویشتن
Qəzəl 6011موج دریا را نباشد اختیار خویشتندست بردار از عنان گیر و دار خویشتن
Qəzəl 6012به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن
Qəzəl 6013چند چون طاوس باشی محو بال خویشتن؟زیر پای خود نبینی از جمال خویشتن
Qəzəl 6014آدمی را نیست خصمی چون جمال خویشتنحلقه فتراک طاوس است بال خویشتن
Qəzəl 6015تندخویان می زنند آتش به جان خویشتنمی خورد دل شمع دایم از زبان خویشتن
Qəzəl 6016برده ام تا از سر کویت نشان خویشتنهم به جان تو که بیزارم ز جان خویشتن
Qəzəl 6017هیچ همدردی نمی یابم سزای خویشتنمی نهم چون بید مجنون سر به پای خویشتن
Qəzəl 6018عشق در بند گران است از وفای خویشتنبید مجنون است خود زنجیر پای خویشتن
Qəzəl 6019پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن
Qəzəl 602ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را
Qəzəl 6020حق گوهر چیست، آب و رنگ گوهر یافتننیست تحسینی سخن را بهتر از دریافتن
Qəzəl 6021در محبت راز سر پوشیده نتوان یافتندر قیامت نامه پیچیده نتوان یافتن
Qəzəl 6022سر به زانوماندگان را طاق می گردد سخنچون مه نو شهره آفاق می گردد سخن
Qəzəl 6023در لب جان پرور جانان نمی ماند سخندر حجاب غیب هم پنهان نمی ماند سخن
Qəzəl 6024دل مدام از خط و زلف یار می گوید سخنهر که سودایی شود بسیار می گوید سخن
Qəzəl 6025نیست از منصور اگر مستانه می گوید سخناز زبان شمع این پروانه می گوید سخن
Qəzəl 6026هر که باشد چون قلم از سینه چاکان سخنسرنمی پیچد به تیغ از خط فرمان سخن
Qəzəl 6027می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن
Qəzəl 6028می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن
Qəzəl 6029چون قلم آن را که در سر هست سودای سخنسر نمی پیچد به زخم تیغ از پای سخن
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.