Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
مرا ز پیر خرابات این سخن یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Qəzəl 1667مرا ز پیر خرابات نکته ای یادستکه غیر عالم آب آنچه هست بر بادست
Qəzəl 1668نشاط عالم بی اعتبار درگردستچو برق، خوشدلی روزگار در گردست
Qəzəl 1669Sadədildir o adam, fəxr edə ki, övladı var,Ata ilə anaya zəhrə bərabər dadı var?
Qəzəl 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟
Qəzəl 1670نهال شمع ز سبزی ازان برومندستکه دایم از پر پروانه برگ پیوندست
Qəzəl 1671بنای صبر که همسنگ کوه الوندستبه یک اشاره موی میان او بندست
Qəzəl 1672به حرف سرد نصیحت زوال ما بندستهلاک شمع به یک سیلی صبا بندست
Qəzəl 1673O qədər heyran olub indi o dildar özünə,Baxsa da aynaya, o qalmış intizar özünə.
Qəzəl 1674خوشا سری که ز تدبیر عقل نومیدستکه سال و ماه به دیوانه سر به سر عیدست
Qəzəl 1675درین دو هفته که زاینده رود سرشارستپلی است آن طرف آب، هر که هشیارست
Qəzəl 1676ازان به خاطر من ترک کار دشوارستکه بار دوش توکل شدن به دل بارست
Qəzəl 1677حضور خاطر اگر در نماز معتبرستامید ما به نماز نکرده بیشترست
Qəzəl 1678دل شکسته به قرب خدای راهبرستکه شیشه چون شکند در دکان شیشه گرست
Qəzəl 1679ترا ز جان غم مال ای خسیس بیشترستعلاقه تو به دستار بیشتر ز سرست
Qəzəl 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا
Qəzəl 1680به لب مباد رهش ناله ای که بی اثرستگره شود به گلو گریه ای که بیجگرست
Qəzəl 1681بهار عنبر شبها سفیده سحرستخوشا کسی که ازین نوبهار بهره ورست
Qəzəl 1682مگیر غفلت خود سهل اگر چه یک نظرستکه تخم دوزخ عالم گداز یک شررست
Qəzəl 1683سپاه عقل کم و لشکر ایاغ پرستچه عشرتی است که پروانه کم، چراغ پرست
Qəzəl 1684به دل چو کوه، گران گرچه این کهن دیرستغنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست
Qəzəl 1685ز سیم و زر نظر بی نیاز ما سیرستغبار خاطر ارباب فقر اکسیرست
Qəzəl 1686به هر که می نگرم زیر چرخ دلگیرستکه میهمان لئیم از حیات خود سیرست
Qəzəl 1687صفیر شهپر توفیق، حسن آوازستکمند عشرت رم کرده رشته سازست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.