Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست
Qəzəl 1689به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است
Qəzəl 169مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا
Qəzəl 1690مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است
Qəzəl 1691منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است
Qəzəl 1692زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است
Qəzəl 1693به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است
Qəzəl 1694تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است
Qəzəl 1695دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است
Qəzəl 1696ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است
Qəzəl 1697نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است
Qəzəl 1698ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است
Qəzəl 1699اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Qəzəl 1700ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است
Qəzəl 1701به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است
Qəzəl 1702ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک استقرارگاه دل بیقرار نزدیک است
Qəzəl 1703حضور سوخته عشق در دل تنگ استکه آرمیده بود تا شرار در سنگ است
Qəzəl 1704گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ استسهیل سیب زنخدان شراب گلرنگ است
Qəzəl 1705جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است
Qəzəl 1706به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است
Qəzəl 1707دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است
Qəzəl 1708نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است
Qəzəl 1709همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.