Qəzəl 1688

چو شبنم آن که درین بوستان سحرخیزستمدام ساغرش از صاف عیش لبریزست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1689

به دام خلق مقید شدن گل هوس استشکارهرزه مرس همچو موج خار و خس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 169

مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1690

مرا ز دور تماشای خط یار بس استکه برگ عیش جنون، بویی از بهار بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1691

منم که دام بلایم رهایی قفس استوداع زندگیم در جدایی قفس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1692

زمین ز سایه ابر بهار گلپوش استز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1693

به هر کجا نبود حسن، آفتاب خوش استز روی هر چه توان داد چشم آب خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1694

تن آهنین و نفس گرم و دل رمیده خوش استسپند مضطرب و مجمر آرمیده خوش است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1695

دل رمیده ما از نظاره در پیش استز شوخی آتش ما از شراره در پیش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1696

ز ابر اگر چه هوای بهار ناصاف استغمین مشو که سراپرده های الطاف است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1697

نه انجم است که زینت فروز نه فلک استکه بر صحیفه افلاک، نقطه های شک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1698

ز ملک و مال، دل بی نیاز ما سبک استبه گل قرار نگیرد سفینه تا سبک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1699

اگر چه زلف ترا دل ز کفر تاریک استز خط، لب تو گناهی به توبه نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 170

سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1700

ز خم طلوع سهیل شراب نزدیک استز کوه سر زدن آفتاب نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1701

به غم نشاط من خاکسار نزدیک استخزان من چو حنا با بهار نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1702

ز خود برآ که سر کوی یار نزدیک استقرارگاه دل بیقرار نزدیک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1703

حضور سوخته عشق در دل تنگ استکه آرمیده بود تا شرار در سنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1704

گرهگشای دل تنگ نغمه چنگ استسهیل سیب زنخدان شراب گلرنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1705

جهان به راه شناسان دیده ور تنگ استفضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1706

به آه برق عنان من آسمان تنگ استکه بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1707

دل رمیده ما را صدای پا سنگ استبر آبگینه ما نقش آشنا سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1708

نصیب اهل دل از چرخ بدگهر سنگ استکه رزق نخل برومند از ثمر سنگ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1709

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال استکه قبله نظرش رشته های آمال است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq

Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.