Saib Təbrizi: Səfəvi dövrü
به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی استجهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است
Qəzəl 1776خوشم به درد که در پرده شکیبایی استبدم به داغ که آیینه دار رسوایی است
Qəzəl 1777بلای مردم آزاده، لاف یکتایی استاگر به سرو شکستی رسد ز رعنایی است
Qəzəl 1778در آن مقام که حیرت دلیل دانایی استنفس شمرده زدن نیز بادپیمایی است
Qəzəl 1779Nə zaman xəncərini taxdı fələklər belinə,Dan yeri al günəşin camını aldı əlinə.
Qəzəl 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا
Qəzəl 1780نبرده رعشه پیری ترا ز فرمان دستز هر چه از تو جدا می شود بیفشان دست
Qəzəl 1781ز داغ عشق مرا شد دل خراب درستاگر شکسته مه شد ز آفتاب درست
Qəzəl 1782شود ز داغ دل عاشقان خسته درستکه آفتاب کند ماه را شکسته درست
Qəzəl 1783کسی که بوی شراب از کدو تواند شستز کاسه سر خود آرزو تواند شست
Qəzəl 1784ز خط غبار بر آن لعل آتشین ننشستز برق حسن، سیاهی بر این نگین ننشست
Qəzəl 1785کدام زهره جبین گوشه نقاب شکست؟که رعشه ساغر زرین آفتاب شکست
Qəzəl 1786ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکستز خامکاری این میوه شاخسار شکست
Qəzəl 1787دل از مشاهده آن خط سیاه شکستفغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست
Qəzəl 1788ز باده حالت فرزانه می توان دانستحریف را به دو پیمانه می توان دانست
Qəzəl 1789مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوستکه نور چشم فزاید صفای طلعت دوست
Qəzəl 179طاق کرد از هر دو عالم طاقِ آن ابرو مراساخت وحشی از جهان آن نرگسِ جادو مرا
Qəzəl 1790هزار بار درآیم اگر به خانه دوستبه کوچه غلط اندازدم بهانه دوست
Qəzəl 1791ز عشق در اگر نور آشنایی هستبه زیر خاک هم امید روشنایی هست
Qəzəl 1792اگر نه عاشقی این چهره خزانی چیست؟اگر نه ماتمی این بخت آسمانی چیست؟
Qəzəl 1793سیاه مستی چشم از شرابخانه کیست؟عقیق چهره و لعل لب از خزانه کیست؟
Qəzəl 1794ز زلف او دل عشاق را محابا نیستکبوتران حرم را ز دام پروا نیست
Qəzəl 1795به دلنشینی صحرای عشق صحرا نیستسیاه خیمه این دشت جز سویدا نیست
Qəzəl 1796دروغ شیوه طبع یگانه ما نیستشرر فشانی، کار زبانه ما نیست
Teqlər açar sözlərə görə avtomatik verilib və redaktorlar tərəfindən dəqiqləşdirilir.